آدمهای خوب شهر

حجامت روح

2012-02-01T08:33:00.002-05:00

دیشب خسته و کوفته و دمغ، از یه جلسه پر از حرفای قلمبه‌سلمبه و بی‌خاصیت برمی‌گشتم خونه. از فرط بغض و بی‌خاصیت‌پنداری خودمو و همه‌چی داشتم خفه می‌شدم. حتی نمی‌تونستم آه بکشم. تو مترو یه دستفروش میانسال شکلات میوه‌ای ترش با طعم انار می‌فروخت. (خودش می‌گفت خیلی خوشمزه‌س) این آقائه که روبروی من بود یه بسته خرید. بعد 50-40 ثانیه دیدم داره داد می‌زنه آقا پولت افتاد. آقای فروشنده گویا نشنید. دیدم با یه حالت هیجانی و انگار وحشت‌زده خیز برداشت طرف پول اون بنده خدا، هزار تومنی رو برداشت، دوید سمت فروشنده که 40-30 قدم دور شده بود. وقتی برگشت سر جاش نشست، رو به من گفت: اگر 10 درصد سود هر بسته برا این بندة خدا باشه، 1000 تومن یعنی سود فروش 10 بسته. بعد سرشو چسبوند به شیشه مترو، نفهمیدم نفس بلند بود یا آه کشید. حیف که من کمی خجالتیم و الا دوست داشتم خم می‌شدم و پاهاشو می‌بوسیدم. یه لحظه که نگاهمون تلاقی کرد، حس کردم با اون نگاه خسته اما مهربون و مصممش همة چرک و چیلی‌های روح و روانم رو کشید بیرون.

نویسنده: ناشناس

چابکی سانتی مانتال!

2012-02-01T08:31:00.002-05:00

با بی آر تی می رفتم تجریش ، یه دختر خانوم فوق العاده سانتی مانتال نشسته بود کنارم که در تمام طول راه فکر می کردم چطور می تونه با این کفش های پاشنه 15 سانتی راه بره ، و چطور می شه با این ناخن های مانیکور شده و لاک زده ی شیک کار کرد و آخ هم نگفت. تا رسیدیم ایستگاه پارک وی ، یک خانم پیر با یک چمدان بزرگ می خواست پیاده بشه ، دخترک در یک چشم به هم زدن پاشد و با همان کفش ها و همان ناخن ها ی بلند چنان تند و سریع دست خانومه را گرفت و چمدانش را برد از اتوبوس پایین و برگشت نشست سر جاش که دهان همه مان باز ماند از این همه چالاکی و این همه مهربانی .

نویسنده: پیرفرزانه

سربازمسافر!

2012-01-31T13:01:00.001-05:00

دیشب تو مترو آزادی، سربازه قیافش شبیه کسایی بود که اومدن طرف ترمینال تا برن سمت خونه. یه شور و شوقی داشت انگار. طفل معصوم قدش حداکثر 20 ـ10 سانت از کیسه انفرادیش بزرگتر بود. به نظرم وزنشم از مجموع وزن کیسه انفرادی و ساکش کمتر بود. به قول یکی از رفقای دوره خدمت تو مایه‌های افشین رستم اینا (12 -10 سال پیش، افشین ما هم یه چیزی بود تو مایه‌های این پسره)
از فاصلة 30 ـ20 متریش دیدم یه خانومه به همسرش میگه: آخی! این چه جوری می‌خواد اینا رو از مترو ببره بیرون؟ برو کمکش کن. بعد دو تایی رفتن طرف سربازه، ساکش رو که خیلی هم سنگین بود ازش گرفتن. به نظرم سربازه کمی خجالت می‌کشید ولی چاره‌ای جز قبول کردن کمک اون دو بزرگوار نداشت. جالب بود که یه دستة ساک رو آقا گرفته بود، یک دستة دیگه‌ش رو خانم. با هم تا بیرون مترو بردن براش.

نویسنده: ناشناس

عینک گم شده

2012-01-16T09:55:00.001-05:00

چند ماه پیش عینکم گم شد، هی چشم‌به‌راه بودم که دستی از غیب برون آید و عینکم رو بهم بده. آخه هر جایی که تو روز رفت‌وآمد دارم یه رفیق فابی هست که به قول خواجه، همتی رو بدرقه راه کنه و ما رو شرمنده خودش کنه. حکایت عینک ما هم حکایت کفشای میرزا نوروزه؛ از دور تابلوئه که برا ماست. عینک ما پیدا نشد که نشد، ما هم حیرون که آخه چطور ممکنه من عینکم رو جایی جا بذارم، عجیب‌ناک‌تر اینکه، چطور اصلاً یادم نمیاد کجا، حتی نمی‌تونم حدس بزنم؛ تا اینکه امروز آقای راننده هی بوق بوق بوق، سر و صدا. منم وایسادم تا بهم رسیده، کله‌م رو بردم تو ماشین، سلام مجدد، میگه: عاشقی؟ حالا ما هم هی میخوایم تودار باشیم، ملت همه مولانا. میپرسه: این عینک تو نیست؟ منو میگی دارم از تعجب کب می‌کنم، عینکم چطور افتاده تو ماشین، نگو وقتی اومدم کیف پول رو از کاپشنم در بیارم، عینک افتاده، نفهمیدم. آقای راننده میگه من اگه جات باشم میرم خونه تخت می‌خوابم، الان صد جلویی. منم مات موندم تو سه دیقه که من عرض خیابون رو طی کنم، آخه این چطور تونسته برگرده عینکو بده من، این دور و برا هم دور برگردون نیست که. خلاصه داغ یه عینک دیگه رو دلمون نموند.

نویسنده: ناشناس

حس و حال معرفت!

2012-01-08T21:15:00.002-05:00

دیروز غروب که از کار برمی‌گشتم، تو مترو یه آقائه با تلفن با همکارش صحبت می‌کرد، بعد از مکالمه به رفیقش که کنارش وایساده بود، گفت: بهمن! فلانی زنگ زده میگه سر از فلان کار در نمیارم، امروز هم با فلانی دعواش شده که چرا کار رو تحویل نمیده و از این‌جور صحبتا. بعد گفتش من برگردم ببینم چه کار میتونم براش بکنم. این بندة خدا همین جوری هزار تا دردسر داره، این یکی هم بهش اضافه نشه. فلانی دنبال بهونه میگرده که چوب لای چرخش بذاره. بعدشم ایستگاه طالقانی پیاده شد که برگرده بره کمک.
چه حس و حالی تو اون شلوغ پلوغی! خدا خیرش بده.

نویسنده: ناشناس

غریبه ها

2012-01-01T10:33:00.000-05:00

رو پل عابر دیدم ملت با چه اشتیاقی دارن پایین پل رو نگاه میکنن. نگاه کردم دیدم، دو نفر یه پسره رو گرفتن به باد بد و بیراه و کتک. طفلی پسره افتاده بود زیر دست دو تا موجود نیمه‌وحشی که بهش فحش میدادن و میزدنش. یه آقای میانسالی اومد هر کاری کرد که اون دو تا لندهور رو پس بزنه نتونست. آخرش خودش رو سپر اون پسره کرد، گرفتش تو بغلش. اون دو تا هم بعد از یه کم تقلا و عربده‌کشی و بد و بیراه رفتن. آقای مهربون و خوب هم اون پسره رو به سمت مخالف اون بی‌تربیتای عصبانی بد هدایت کرد و رفت.

نویسنده: ناشناس

یک مسافر کمتر

2011-12-27T09:28:00.002-05:00

دیروز میدون آزادی، با آقای راننده و دو تا مسافر دیگه منتظر نفر چهارم بودیم که بریم دنبال کار و زندگی‌مون. یکی از مسافرا بدجوری بال‌بال می‌زد، طفلی عجله داشت، خیلی مضطرب بود، نم‌نم داشت عصبی می‌شد. یه رب، بیست دقیقه گذشت. نفر چهارم نیومد که نیومد. ما جهالت جوونی‌مون گل کرد، پیشنهاد دادیم، آقا سه نفری کرایة چهار نفر رو حساب کنیم، بریم. این بندة خدا مضطربه گفت: خدا پدر و مادرتو بیامرزه، بریم. اون یکی هم چیزی نگفت. بین راه عذاب وجدان اومد سراغ من که آخه لامصب، از کجا می‌دونی نفر سوم راضی به این کار هست یا نه. به تو چه که برا کمک به یکی به یکی دیگه ظلم کنی. شاید این بندة خدا، تو رو در بایستی مونده باشه. دیگه داشتم با خودم دس‌ به یقه می‌شدم که رسیدیم به قنبرزاده. گفتم، آقا من پیاده می‌شم. آقای راننده اندازة مبلغ هر روز 1200 تومن کم کرد. گفتم باید 1600 کم کنی. گفت نمی‌خواد. گفتم این‌طور که نمیشه، چون پیشنهاد من بوده، لطف کنید، کرایة 2 نفر رو با من حساب کنید. من عجله داشتم و نمی‌خواستم با موتوری برم (قول دادم سوار موتور هیش‌کی نشم)، با طیب خاطر راضی هم هستم. آقای راننده از این تریپای باعشق که اند مرام و معرفتن، گفت: نه آقاجون من، شما بفرمایید. تو مایه‌های اینکه، برو بچه‌جون، برو به کار و زنگی‌ت برس. از مناعت طبعش خیلی خوشم اومد. خیلی خوب بود.

نویسنده: ناشناس

همشهری هایی که مراقب ماشین من بودند

2011-12-02T07:49:00.001-05:00

روزهای پرکاری بود. چند تا کار اداری داشتم و صبح تا شب تو مرکز شهر (تهران)مشغول دویدن از این اداره به اون اداره و این بانک و دانشگاه و ..بودم. حواس برام نمونده بود. یکی از همین روزها رفتم تا ماشین رو دم مترو طرشت پارک کنم و با مترو به سمت مرکز شهر برم. یه دور توی اون خیابون زدم و جای پارک پیدا نشد. شیشه شاگرد رو کشیدم پایین و از پارکبان خوب اون منطقه خواستم کمکم کنه. گفت باشه اگه جایی خالی شد برات نگهش میدارم. خلاصه یکی دو دور زدم تا برام دست تکون داد و من هم ماشین رو پارک کردم و دوان دوان به ایستگاه رفتم. هفت هشت ساعت گذشته بود که برگشتم و وقتی رفتم کنار ماشین دیدم ای داد بیداد! شیشه از همون موقع باز مونده. چون من همیشه از سارقینی که دستشون رو حین حرکت میارن داخل ماشین می ترسم شیشه‌های ماشینم همیشه بالاست. برای همین وقت پیاده شدن شیشه رو چک نمی کنم. چه رسد به چنین روزی که معطل هم شده بودم و عجله داشتم. خلاصه یک راننده تاکسی که همون نزدیک بود اومد و گفت خانوم ما تاکسیهای خط همه‌اش چشممون به این بود که کسی چیزی نبره، توی داشبوردتون رو نگاه کردم دیدم چیز باارزشی نیست وگرنه براتون نگه میداشتیم...چیزی که گم نشده؟ من نگاه کردم و دیدم پلاستیک خرید که یکی دو تا کرم و دارو توش بود و روی صندلی شاگرد بود و حدود سی تومن می‌ارزید نیست. اف ام پلیر و فلشی که بهش وصل بود هم نبود. پرسیدم که اینها رو ندیدید؟ گفت نه احتمالا قبلش بردند. به هر حال از راننده تاکسی و پارکبان تشکر کردم ، بقیه پول پارکبان رو هم دادم چون ماشین زیاد مونده بود. بنده خدا گفت مژدگانی بده ولی من حالم بابت چیزهای گم شده گرفته شده بود و چیزی بهش ندادم...‏

رفتم خونه و ماجرا و گم شدن چیزها رو تعریف کردم.سعی کردم خیلی بهش فکر نکنم ولی هم بابت کرمها هم بابت فلش و همه آهنگهای روش که سلکشن خودم بود ناراحت بودم

تا چندروز بعد، که ماشین رو داده بودم دست برادرم و وقتی برگشت با یک پلاستیک اومد بالا! بله همه خریدها به همراه اف ام پلیر و فلش مربوطه توی پلاستیک بودند...یکی از آدمهای خوب شهر، شاید هم همون راننده و پارکبان مهربون، وقتی دیده بود شیشه بازه فلش و پلیر رو کرده بود توی پلاستیک خرید و پلاستیک رو جوری زیر صندلی قایم کرده بود که خودم هم ندیده بودمش..این ماجرا مال حدود سه ماه پیشه..می خواستم زودتر بنویسم و ازش تشکر کنم

امیدوارم یک روزی برای خودش هم اتفاقی به همین خوبی بیفته و گم‌شده‌ای با ارزشتر از این چیزها رو در زندگیش پیدا کنه

نویسنده: ناشناس.

دامپزشکی تهران- جراحی گربه- دکترای خوب

2011-11-30T08:44:00.001-05:00

می‌خوام این تشکرُ جایی بنویسم که آدمای زیادی ببینند. برای همیمن ترجیح دادم به شما بفرستم.

خیلی خلاصه می‌نویسم تا حوصله خوندنش باشه. چند ماه پیش سه تا بچه گربه یه جایی گذاشته شدند که کسبه‌ی اونجا بزرگ میکردند و منم جزو کسایی بودم که هر روز صبح بهشون سر میزدم. خیلی بامزه هستند.

دو روزی بود که یکیشون نبود. از کسبه پرسیدم گفتند که نیستش شاید یکی بردتش. اومدم رد بشم دیدم از ته مغازه مخروبه چشماش روشن شد صدا میکنه. نمیتونست حرکت کنه. به زور با دستاس جلو حرکت کرد چندمتری بیاد جلو. نیم ساعت طول کشید تا بیاد کنار کرکره مشبکی مغازه. گرفتیم بردیمش دامپزشکی دانشگاه تهران تو خیابون دکتر قریب. بعد رادیولوژی فهمیدیم لَگَن آسیب دیده و یه رون پا شکسته شده. باید جراحی میشد. هزینه جراحی به نسبت زیاد بود. به من گفتند شاید بیمارستان تخفیف بده. اومدیم نت بین کسایی که می‌شناختیم فراخوان دادیم خیلیا کمک کردند که همینجا از همشون تشکر میکنم.

فردای اون روز یعنی سه‌شنبه وقت عمل داشت که سه ساعت عملش طول کشید. بیمارستان به ما خیلی تخفیف داد برای عمل. من از آقای "روح الله عیسی نژاد" که کارشناس بخش هستند کمال تشکرُ قدردانیُ دارم که با"دکتر شریفی" استاد بخش صحبت کردند تا اجازه دادند به ما تخفیف بدند. همچنین از خود دکتر شریفی خیلی ممنون هستم. من از دکتر "نوید سلمانزاده" که رزیدنت بخش هستند و جراحیُ انجام دادند خیلی خیلی سپاسگذارم. و همچنین از خانم "دکتر الناز شریعتی" رزیدنت بخش جراحی خیلی ممنونم. تمام افرادی که رفتار بسیار دوستانه داشتند و برخورد خیلی خوبی داشتند. تشکر من از این طریق نمیتونه جبران زیادی باشه برای این کار. ولی واقعاً سپاسگذارم ازشون.

اینجور که به من گفتند شکستگی وضعیت خیلی بدی داشته و خیلی سخت بوده. ولی حال گربه الان خیلی خوبه.

عکسشم براتون پیوست کردم.

نویسنده: الف

مسافر مترو

2011-11-19T23:49:00.002-05:00

امروز تو مترو, در یکی از واگن‌آ باز نمی‌شد. قیافة کسایی که بیرون منتظر باز شدن در بودن و بخاطر تعلل تو اون شلوغ پلوغی نمی‌تونستن سوار بشن، دیدن داشت. (طفلکی‌آ! دلم سوخت!)
من که لب‌خونی بلد نیستم ولی فک کنم، تو هر ایستگاه که می‌رسیدیم، اونایی که پشت در می‌موندن به مسئولین فشای بدبد می‌دادن؛ تو واگنم یه چند باری یادی از اوس محمود و مش باقر و یه چند نفر دیگه شد. یه حرفایی زدیم که نمیشه اینجا نوشت. (من نه‌آ، بقیه رو می‌گم) یه چند نفر از بچه‌ها تو واگن سوژه رو دس گرفته بودن، اوج خلاقیتشون گل کرده بود، طنازی می‌کردن در حد گل‌آقا. مرده بودیم از خنده. قیافة کسایی که تو هر ایستگاه پشت در جا می‌موندن دل آدمو کباب می‌کرد؛ اما این‌ورپریده‌ها هر بار یه خلاقیت جدید تو چنته داشتن دیگه (خدا ما رو ببخشه. چقد به خلق خدا خندیدیم. چقد فش دادیم به مسئولین. الکی الکی‌آ)
سرتونو درد نیارم. بالاخره یه آقا پسر مهربونی از تو کیفش یه برگه درآورد. با یه خطی در حد حمید عجمی و کیخسرو خروش یا حتی مرحوم میر عماد روش نوشت: خراب است. بعد با چسب چسبوند به در. به هر ایستگاهم که می‌رسیدیم اشاره می‌کرد به کاغذ.
من که از سرخوشی اتفاقای جالب‌انگیزی که افتاده بود، ذوق‌مرگ شده بودم، می‌خواستم از خوشی زار بزنم. موندم این پسره امروز اتفاقی چسب شیشه‌ای باهاش بود، یا همیشه چسب شیشه‌ای همراش هست. خدا خیرش بده الهی.

نویسنده: ناشناس

ترانه محلی گروه رستاک

2011-11-12T08:53:00.003-05:00

امروز صبح رادیوی بی آر تی مسیر راه آهن -تجریش ، یکی از ترانه های محلی اجرای گروه رستاک رو پخش می کرد. .من قبلا تصویریش رو دیده بودم.و فکر می کردم خنده ها ورفتار افراد گروهه که آدم رو شاد می کنه. امروز دیدم نه. حتی صدای تنهاشون هم کفایت می کنه.
من همیشه آخر خط موقع پیاده شدن - که در قسمت خواهران رو می بندن و باید از زیر اون میله رد شی و منتظر واسی که برسی چلو برای حساب کردن و پیاده شدن - کمی کلافه میشم .و بنظر می رسه خیلی ها اینطوری هستن .
. امروز اما من و دیگرانی مثل من ، با این ترانه ، بجای کلافگی لبخندی به لب داشتیم

نویسنده: زرافشان

جوگیر شدن با چاشنی ترحم!

2011-11-06T07:59:00.000-05:00

ما همیشه عادت داریم به افرادی برچسب گدا بزنیم که دستشون رو جلوی دیگران دراز می کنن در حالی که بسیاری از آدم های به ظاهر مایه دار که دستشون به دهنشون میرسه روی هرچی گداست رو سفید کردن.

دیروز عصر برای خرید تنقلات وارد فروشگاهی شدم در حین خرید پیرمردی وارد مغازه شد و با اشاره به نوعی از شکلات قیمت آن را پرسید مغازه دار گفت کیلویی ۴۰۰۰ تومان ،پیرمرد نگاهی به پول های دستش کرد که جمعاً ۵۰۰ تومان نمی شد گفت پولم کمه به اندازه ی همین پولی که دارم بهم شکلات بده اما فروشنده گفت کمتر از هزار تومان نمی فروشیم پیر مرد گفت برای دخترم میخوام و فروشنده کلاً خودش رو به کوچه علی چپ زد پیرمرد هنوز به شکلات ها خیره بود و پول های دستش رو جا به جا می کرد.با دیدن این صحنه از فروشنده خواستم به حساب من یک کیلو شکلات بهش بده پیر مرد کلی تشکر کرد و منم چهار هزار به فروشنده دادم و پشت سر پیرمرد برای خروج از فروشگاه به راه افتادم که فروشنده پرسید پس خرید خودتون گفتم دوست ندارم از شما خرید کنم و رفتم مغازه ی بغلی و از همون جا خرید کردم .

حس ترحمم برای پیرمرد و بچه پرو شدنم برای فروشنده صحنه ی جالبی شد که خودمم خنده م گرفت چون فروشنده بیش از ۱۵ دقیقه خرید های من رو وزن می کرد و کنار میذاشت اما آنقدر با قاطعیت بهش گفتم دوست ندارم از شما خرید کنم که اصلا جرات نکرد اعتراض کنه

نویسنده: مریم (وبلاگ بانوی جنوب)

راههای رسیدن به گلستان

2011-10-11T23:56:00.000-04:00

امروز عصر وقتی از دانشگاه برمی گشتیم خونه(با دوستم) راننده تاکسیه خبر نداشت کرایه شده نفری چهارصد تومن،با همون کرایه قبلی نفری 300 حساب کرد و 200 تومن اضافه برگردوند .
وقتی اینو بهش گفتم و کرایه اضافی رو برگردوندم کلی دعامون کرد و گفت اگه همه مثل شما بودن الان ایران گلستون بود . اینش خیلی به دلم نشست

نویسنده: حمید رضا (از وبلاگ سوسیالست غربی در دموکراسی شرقی)

باز هم راننده و کیف پول جا مانده

2011-10-11T23:54:00.000-04:00

اواسط ماه رمضون 90 بود طبق معمول هر روز صبح بعداز پیاده شدن از مترو قیطریه سوار ونهای مسیر داراباد شدم-هوای صبحگاهی خوبی بود و منم خوش و خرم - بعد از پیاده شدن چند تا مسافر وقتی که داخل کیفم رو جستجو کردم واسه کیف پولم متوجه شدم که آخ!! فراموش کرده بودم با خودم بیارمش ، اضطراب عجیبی بهم دست داد که چجوری این مساله رو به راننده بگم-برخوردش باهام چجوریه؟!از طرفی روم نمیشد جلوی اونهمه مسافر! -خلاصه حالم گرفته شد بدجور-

بعد از رسیدن به ایستگاه آخربعد از کلی استرس و ... تا اومدم به راننده توضیح بدم وجمله اولم رو کامل کنم و معذرت بخوام-خودش تا آخر قضیه رو فهمید و گفت که اشکالی نداره (من بشدت کف کرده بودم!!!!) واصلا حرفشم نزن- تازه پرسید چجوری میخوای برگردی و منم گفتم تا خونه دربست میگیرم ولی با اصرار 10000 تومنم بهم داد که.....واقعا شرمنده ام کرد – سپاس از این بزرگی .

منم شماره اش رو گرفتم تا بتونم تو ایستگاه کاریش پیداش کنم و قرضش رو برگردونم

آرزو میکنم از ته قلبم همین الان که این خاطر رو تایپ میکنم همیشه شاد و سالم باشه وخوبی و نیکبختی همواره تو زندگیش حضور داشته باشه.

نویسنده: شادی

هرکه میخواهی باش، انسان باش!ـ

2011-10-05T17:26:00.000-04:00

یه شیرازی بود، یه تخت جمشیدی کنارش، تخت جمشید یه پارکینگی داشت، پارکینگش هم یه دربونی. قصه از همین دربون شروع میشه...ـ

خواستیم وارد پارکینگ بشیم و پرسیدیم ورودیه چقدره؟ پسر جوانی بود که به جای جواب شروع کرد به لهجۀ شیرازی گفتن که «گُلو! اینجوری نمیشه بری تو گُلو! اخماتو وا کن آقای مهندس! لبخند بزن....» بهش میگم حالا از کجا میدونی این آقا مهندسه؟! میگه خب از قیافه اش معلومه! همکاریم دیگه!! خلاصه اینقدر به مزه پرانیهاش ادامه داد و هی گفت اخمات چرا تو همه و بازترش کن که ما دیگه حسابی به خنده افتاده بودیم و بعد تازه راه داد بریم تو پارکینگ! ماشین رو گذاشتیم و داشتیم پیاده میومدیم که دیدیم رانندۀ بعدی هم با خنده و خوش و خرم داره وارد پارکینگ میشه. اینقدر این آدم و روشی که کار سادۀ دربانی رو انجام میداد برام جالب بود که واقعن تو دلم تحسینش کردم و به خودم گفتم اینجوری کار میکنن، یاد بگیر!ـ

وقتی خواستیم برگردیم، از در خروجی اومدیم بیرون و خواستیم قبض رو بهش تحویل بدیم که پرسید کجا میخوایم بریم. البته پیش از اون هم باز به اخمهامون گیر داد که بازشون کنیم! گفتیم آباده و بعد خوشحال از اینکه به موقع مچمون رو گرفته گفت: «ها! دیدی داشتی اشتباه میرفتی! بیا از همین راه ته پارکینگ برو، کلی نزدیکتره. از این راه که میرفتی خیلی بیشتر طول میکشید» ما هم که از راهنمایی به موقعش خوشحال بودیم اومدیم برگردیم تو پارکینگ و از سر دیگه اش بریم، که گفت خب دوباره باید ورودی بدی میخوای بری تو پارکینگ!! و خلاصه باز هم با خنده و شوخی بدرقه مون کرد. داشتیم فکر میکردیم که چطوری قدرشناسیمون رو بهش نشون بدیم که اینقدر ما رو و همۀ دیگران رو شاد کرده، ولی دیدیم ارزش این کارش نه با پول قابل جبرانه و نه با چیز دیگه! فقط حیفم اومد که دست کم بهش میوه ای، آجیلی تعارف نکردیم که یه جوری تشکر کرده باشیم. ولی از اون روز همچنان به این آدم فکر میکنم و به درسی که ازش یاد گرفتم؛ آدم اگه اینجوری کار کنه موفقه و ارزشمند، مهم نیست کارش وزارت و کالت و ریاسته یا دربونی!

( نویسنده: نیوشا (از وبلاگ رنگین کمون

مهربانی در عین تلخی

2011-10-04T21:06:00.001-04:00

امروز دوباره ریختند تو مجتمع مسکونی ما برای جمع کردن دیش های ماهواره. بعد یکی از همسایه هامون که یه خانم پیر و تنهایی هست رفته به مافوق اون مأمورایی که داشتند دیش ها رو جمع می کردند گفته: آخه جناب سروان، من ِ پیرزن ِ تنها بدون ماهواره چی کار کنم؟ جناب سروان هم خیلی جدی برگشته به مامورای زیر دستش گفته: نمیخواد دیش ماهواره خونه این خانم رو جمع کنید. بقیه دیش ها رو جمع کنید و بیارید با خودتون پائین!.بعله، هنوز هم همچین جناب سروان های با انصاف و بامرامی پیدا میشه!

نویسنده: بنفشه ( وبلاگ آبی)

داستان قطار

2011-09-26T17:45:00.000-04:00

ازه سوار قطار شده بودم . از کول کردن چهارتا ساک سنگین از کت و کول افتاده بودم. وقتی به صندلی تکیه دادم انگار دنیا رو بهم داده باشن ولو شدم. میخواستم تخت بگیرم بخوابم. صندلیم جای خیلی خوبی بود یه جای دنج کنار پنجره که روبروش صندلی دیگه ای نبود و عالی بود واسه کتاب خوندن. گوش دادن به موسیقی و... بدون اینکه تاثیر نگاه مسافرا تمرکزتو بهم بزنه . آفتاب هم کمی روم میوفتاد (که باعث میشد سردم نشه و حساسیتم اذیتم نکنه.) تو همین حس زیبا بودم که خانوم صندلی کناری ازم پرسید میشه جاتونو با من و پسرم عوض کنید(جلوشون دو تا مرد نشسته بودن واسه همین معذب بودن) تو دلم کلی بهش بد و بیراه گفتم ولی از اونجاییکه خجالتیم قبول کردم و رفتم نشستم جلو دوتا قلچماق سبیل کلفت که هر وقت نگام تو چشاشون میوفتاد تمام بدبختیام یادم میوفتاد. کولر هم شدیدا اونجارو خنک کرده بود. سه ساعتی گذشت حساسیت من شروع شد. تمام دستمالامو مصرف کرده بودم آب از لب و لوچم داشت پایین میومد. در به در دنبال دستمال میگشتم. داشتم تو دلم به تمام عالم و آدم(بخصوص خانومه) فحش میدادم. یهو دیدم یه بچه با یه بسته دستمالو یه بسه قرص جلوم وایساده. بچه همون خانمه بود. یه نگاه به خانومه انداختم با اون سادگی و معصومیتی که تو چهرش بود و با یه لبخند ملایم داشت بهم نگاه میکرد. هم کلی خوشحال شده بودم هم کمی شرمنده.حسی که اون لحظه بهم دست داد خیلی متفاوت تر از کتاب خوندن توی یه جای دنج و گرم بود...

نویسنده: امیر ف.

نارنگی سبز

2011-09-22T19:48:00.002-04:00

یکی از آدمای خوب شهر اون خانومی بود که وقتی دید بچه‌هه به مامانش اصرار می‌کنه براش از اون نارنگی سبزا که تازه اومده بخره و مامانه با شرم و حیا بچه‌شو راضی می‌کنه که پول همراهش نیست و نمی‌تونه، رفت چند کیلو از همون نارنگی سبز نوبرا خرید و به جای خرمای خیرات شب جمعه امواتش بهشون تعارف کرد و دل بچه و مامانش رو شاد کرد.

نویسنده: مریم شین

احترام بدون تبعیض

2011-09-22T09:25:00.000-04:00

چند وقته کارمند محصولات لبنی پگاه بازار روز بخاطر رفتارش ذهنمو مشغول کرده
وقتی وارد مغازه میشی بدون شک با گرمی خاصی بهت سلام میکنه جنس مورد نظرتو میاره میذاره تو نایلکس احترام میزاره تحویلت میگره در ضمنی که کارمنده و حقوق ثابت داره رفتارش منفعت مالی براش نداره .خوب تا اینجا شاید چیز ویژه ایی نباشه اما یه خصوصیتی داره که تو این روزگار نایابه اینه که :فرقی نمیکنه مشتری اش پیرمرد زواردرفته باشه یا یه بچه ی سر به هوا و شیطون خوشتیپ و جنتلمن باشی یا یک کارگر ساده لباس گچی با دمپایی پاره
پرو باشی یا یه آدم افتاده بی زبون
پیرزنی که نق نق میکنه یا زنی جوونی که لاس میزنه و عشوه میاد
مشتری قدیمی باشی یا جدید
همه رو یکسان میبینه تبعیضی تو رفتارش نیست همه رو تحویل میگره .
توی جامعه ایی که رفتار تبعیض آمیز توش موج میزنه این کارمند کار کوچیکی نکرده

نویسنده: اسی

نصفه شب توی خیابان

2011-09-22T09:22:00.001-04:00

داداش بزرگه با عهد و عيال رفتن تعطيلات. قبل از رفتن کلي اصرار که بريم باغ، ما هم نرفتيم. حالا من بايد برم شبا من‌باب تفقد گل و گياه از دوري زن‌داداش و حراست از خونه‌شون که به قول اخوي تو محله ليانشانپوئه؛ چندان امن نيست.

آقا جون اينا هم با خان‌داداش اينا رفتن زيارت حضرت معصومه (س)، شب‌ جمعه‌ خيلي دير برگشتن تهران، ما هم دير وقت از سر کار برگشتيم، بايد شال و کلاه کنيم به سمت ليانشانپو. آقاجون ميگه تو نميخواد بري، امشب هم خودم ميرم. من ميگم شما خسته‌ايد تو راه بوديد خودم ميرم و از اين صحبتا. اون يکي اخوي ميگه پس من با موتور ميرسونمت که ميگم نه، خان داداش ميگه بذار من برسونمت، دير وقته ماشين گيرت نمياد. ميگم نه داداش مگه اينجا دهاته. سه‌سوت خودم ميرم.

تا سر هاشمي ماشين راحت گير اومد. سر هاشمي 20 دقيقه وايسادم درباز و دربست، ماشين گير نيومد که نيومد. حالا بايد يک نيمه‌شبي تا دم‌دماي جيحون پياده گز کنم.

قديم‌نديما اين موقع شب بين جوونا صحبت از پنير و نخود و اين جور چيزا بود، متوجه شدم حالا صحبت از آچار و اصطلاحات جديده. مرض جامعه‌شناختي‌مون گل کرد، پلاس شديم اين‌ور و اون‌ور. 500-400 متر مونده به ميدون هاشمي، 7-6 تا جوون دور هم؛ چه حرفايي!!!!؟ بي‌تربيتا!!!!!!! يهو يه غول‌پشن منو صدا کرد گفت: ببين داداش، کيفت رو بذار رو کاپوت ماشينو سر خر رو کج کن، سه‌سوت!!! برو. (لعنت بر جواني که به حرف بزرگ‌ترها گوش ندهد.) تو ساک يه اچ‌دي پليرئه که بيش از 400-300 تومن که قيمتشه برام ارزش داره. يه گنجينه از اطلاعات و فيلمه که مثلاً خير سرم بايد ببينمشون تا سر در بيارم که کجا چه خبر؟

يکي از آقايون داد زد: عباس، خر نشو. عباس بلند شد به خط‌و نشون. من با خودم گفتم، اين موقع شب در مقابله با اين همه آدم چه غلطي ميخواي بکني؟ هان؟ مثل بني‌آدم با زبون خوش کيف رو بذار و برو. عباس‌آقا اگه کيف لازم نداشته باشه که نميگه، لابد اچ‌دي پلير لازم داره ديگه، اينو بفهم.

تو کلنجار با خودم به اين نتيجه رسيدم که برا سلامتيه روحم خوب نيست. مي‌طلبه که يک پرس سير، کتکه رو هم بخوريم. يه دودوتا چهارتا کردم، به خودم گفتم فلاني برا خلاصي از اين مخمصه بايد خيلي بي‌تربيت‌تر از اين حرفا باشي. رو کردم به عباس‌آقا به شيوه خارجکي بهش نشون دادم، موفق باشي. هيچ‌چي نگفتم، برگشتم.

حالا همة قيافه‌ها مبهم، خطرناک، خفن؛ منم يه هفته‌س عينکم رو گم کردم، فرصت نشده برم چشم‌پزشکي،‌ تنهاي‌ تنها، غمگين و رسوا، تنها و بي‌فردا منم.

عباسي خيز برداشت سمت من که همون آقائه گفت: پفيوز، بتمرگ. اومد سمت من، گفت آقا ببخشيد اين مرتيکه‌ بي‌جنبه دوباره فيلم ديده!!! جو گرفتدش. من از شما معذرت ميخوام. شما ببخشيد. حالش خوب نيست و از اين صحبتا. بعدش 40-30 متر با من اومد که يعني همه‌چي آرومه، ما چقد دوستيم.

يعني من تو تمام عمرم آدم به خوبي اين آقا نه ديدم، نه شنيدم

نویسنده: ناشناس

مردان شریف شهر من

2011-09-06T10:24:00.000-04:00

از گودرمطهره کیا:

چند روز پیش سوار تاکسی شدم
آقایی کنارم نشسته بود
آنقدر خودش را جمع کرده بود که
.
.پاهایش می لرزید.‏

افطار در ترافیک!

2011-08-30T19:02:00.000-04:00

ماه رمضون پارسال. يادگار، پائين‌تر از آزادي. ساخت‌وساز بود و راه باريک شده بود و ترافيک شديد. ما که ولو شده بود تو ماشين، جونمون رفته بود و احساس مي‌کرديم خونه به مغزه نمي‌رسه ديگه. اذونم داده بودن و آدم بيشتر مي‌سوخت!

يکهو يه خانومي از يکي از خونه‌هاي همون خيابون اومد بيرون. با يه سيني پر از کاسه‌هاي يه‌بارمصرف آش. هر ماشين يه کاسه.

آفرين به اون حواس بامعرفتت که جمع همه‌چي هست. هروقت از اونجا رد مي‌شم يادت مي‌کنم.

نویسنده: زهرا قدیانی (وبلاگ چشم و چراغ)

راننده و کیف پول گمشده

2011-08-28T09:18:00.003-04:00

سر سی ‌متری جی سوار تاکسی یه پیرمرد شدم برای میدون جمهوری، نزدیکای میدون یادم افتاد دیشب که رفتم دم در خونه تا با یه پیک موتوری تصفیه حساب کنم، بعدش کیف پولم رو می‌ذارم رو میز تحریر و یادم رفته بذارمش تو جیب شلوارم، الانم پول همرام نیست. با خودم گفتم بخشکی شانس کارتای اعتباری‌م همه تو کیف پولم هستن، تازه اگرم همرام کارت داشتم این راننده‌ها اعصاب معصاب ندارن که منتظر بمونن. ببین اول صبحی چه گیری کردیما.
خدا رو شکر همة مسافرا میدون که رسیدیم پیاده شدن. گفتم آقا ببخشید شما دربست میرید. گفت بله کجا برم. گفتم همین مسیر رو برگردید لطفاً. داشت دور میزد که برگرده، ضلع شمال غربی میدون زد کنار گفت: ببخشید یه سؤال بپرسم؟ گفتم بفرمایید. گفت: شما احیاناً کیف پولتون رو جا نذاشتید منزل. یه خنده ریز کردم گفتم آره جا گذاشتم. یه لبخند خوشگل زد، گفت پسرم نمی‌خواد برا کرایه برگردی خونه، برو به کارت برس. گفتم: پدرجان این‌طوری که نمیشه، از خجالت می‌میرم. گفت: صدبار تا حالا برا خودم پیش اومده، بی‌خیال، برو خدا پشت و پناهت.
تو جیب شلوارم گشتم، 300 تومن پول خرد همرام بود، گفتم پس این رو بگیرید، بقیه‌ش رو از طرف شما می‌دم به یه نیازمند، حلال کنید ما رو. پول رو گرفت گفت: اصلاً کرایه‌ت همین 300 تومن میشه، یعنی اصلاً نخواست منت سرم بذاره.
بعضی آدمای خوب به آدم انگیزه زندگی میدن. خیلی خوبن

خوب کار کردن در یک سیستم خراب!

2011-08-17T14:53:00.000-04:00

روزای انتخاب واحد، همیشه از بدترین روزهای دانشگاه بود! رعایت پیش نیاز همنیاز، ظرفیت کم آزمایشگاه ها، تداخل درس ها و...
اما بچه های دانشکده ی فیزیک امیرکبیر یکی رو داشتن که حلال تمام مشکلات بود؛ کافی بود مشکلتو بهش بگه تا دو دقیقه بعد با یه نامه میومد، بیا درستش کردم :)
اگه اون نبود گمونم هممون یه دو سه ترمی به 4سال کارشناسیمون اضافه میشد
بهترین هارو برات میخوام که یه تنه جور تمام بی برنامگی هارو میکشیدی

نویسنده: الهه

وقتی یک فاجعه‌ی بد، چند خاطره از آدم‌های خوب می‌شود

2011-08-17T14:44:00.000-04:00

از هوای گرم تهران که کلافه شدیم؛ همین چند روز پیش بساطمون رو جمع کردیم و گفتیم بریم برسیم به یه شهری که از این هوا نجاتمون بده. رسیدیم به خلخال. شهری آذری زبان حوالی اردبیل.

از لحظه‌ای که وارد شهر شدیم، برخوردایی که می‌دیدم؛ همه‌ش همین جمله‌ای تو ذهنم میمومد که سردر این وبلاگ نوشته: «آدم‌های خوب شهر».

تو شهر که می‌چرخیدی فقط کافی بود کمی هاج و واج باشی و مثلن کمی خسته اطرافت رو نگاه کنی یا با ماشینی که پلاکش غریبه آروم و گیج رانندگی کنی... به جای اینکه برخوردهای متداولی مثه بوق زدنای پیاپی بشنوی یا آدمایی ببینی که با نگاهشون می‌خوان آدمو بخورن و چشماشون داد می‌زنه می‌خوان با یه لحن خشمگینی سرت داد بزنن: «غریبی؟»... به جای همه‌ی اینا و این برخوردهای همیشگی، مردمی می‌دیدی که انگار منتظر کمک کردنن. سریع میومدن سراغ آدم و می‌پرسیدن چیزی لازم داریم یا کمکی می‌تونن بکنن یا نه!

ماشین ما تو همین شهر یکدفعه و قبل از رسیدن به جاده‌ی خروجی شهر، فرمون بُرید.

بعدِ بیرون اومدن از شوک و اینکه چه شانسی آوردیم که زنده موندیم؛ با امداد خودرو تماس گرفتیم. از تهران به ما زنگ زدن که نمی‌تونیم امدادخودروی مستقر تو خلخال رو پیدا کنیم و موبایلش خاموشه. راه افتادیم تو شهر برا پیدا کردن مکانیک. اینجا بود که دوباره «آدم‌های خوب شهر» یکی یکی پیداشون شد:

رفتیم تو یه لوازم‌التحریری و آدرس مکانیک خواستیم. صاحب مغازه که آقای حاجتی نامی بود تا فارسی حرف زدن ما رو دید به جای آدرس دادن، تلفنش رو برداشت و به یه نفر زنگ زد که موبایلش خاموش بود و ازقضا همون مسئول امداخودرویی بود که تهران هم پیداش نکرده بود. بعد رفت و از مغازه‌های همسایه‌ش شماره‌ی خونه‌ی طرف رو پیدا کرد و زنگ زد اونجا. همه‌ی حرفاشون هم به ترکی بود و ما هیچی متوجه نشدیم تا بعد از چند دقیقه که ماشین امداد رسید و ماشین رو برداشت برد و ماشین بعد یک ساعت تعمیر شد.

همه‌ ی اینا خیلی سریع افتاد در حالی که ما فقط از یه لوازم‌التحریری پرسیدیم «مکانیکی کجاست؟»

نویسنده: mk mk

پاک کردن شیشه ماشین ها پشت چراغ قرمز با لنگ و شیشه شور!!!

2011-08-16T10:01:00.000-04:00

طولانی‌ترین خیابان خاورمیانه اگرچه به دیدن شلوغی هرروزه‌اش، چنارهای رو به موت و جوی آبش، به بوقها و فریادها و به دیدن بچه‌های كار عادت كرده است، عصر پنجشنبه با حركت عده‌ای جوان ناشناس غافلگیر شد. خیابان ولیعصر، زیر پل پارك‌وی در عصر پنجشنبه تجربه نادری از سر گذراند. نظم موجود تغییر كرد. ۱۰۰ تا ۱۵۰ جوان با میانگین سنی ۲۰ سال با شیشه‌شور و دستمالهای یزدی، با لباسهایی مرتب به استقبال شیشه كثیف ماشین‌ها رفتند تا با مردمی از جنس خودشان درباره كودكان كار و خیابان حرف بزنند. پسران و دختران جوان دو ساعت در خیابان شیشه شستند، آدامس و فال فروختند و نتیجه دو ساعت تلاششان را به كودكانی بخشیدند كه پارك‌وی برای آنها حكم محل كارشان را دارد.
[...]
بچه‌هایی كه هر روز از چهارراه‌های پربركت خیابان ولیعصر كسب درآمد می‌كردند، در ساعات پایانی كار هرروزه‌شان با رقبایی مواجه شدند كه نه قیافه و لباسهایشان به كار كردن در چهارراه می‌خورد و نه برخوردشان با آنها، برخورد رقیبانه‌ای بود. آنها با صورت‌های خسته از ۱۲ ساعت كار در زیر تیغ آفتاب، گیج و گنگ به این رقیب‌های جوان نگاه می‌كردند و به كاسبی‌ای كه به حد كافی در گرما راكد است لعنت می‌فرستادند. زهرای هفت ساله با خودش می‌گفت: آفتاب و كولر ماشین‌ها كه شیشه‌ها را بالا نگه می‌دارد كم بود كه باید سر و كله این مزاحمها هم پیدا می‌شد.

از ساعت ۲۰ تا ۲۰:۳۰ به جمعیت عجیب شیشه‌شور به‌دست اضافه میشد. اما خبر خوب هنوز به بچه‌ها نرسیده بود. بچه‌ها كمكم در یك شور و مشورت صنفی كه با هم كردند متحد شدند تا بگویند: ما امروز كاسبی نكرده‌ایم. هوا گرم است و مردم حوصله ما را ندارند. تا دو ساعت دیگر هم باید برویم خانه. شما كار ما را كساد می‌كنید. معلوم هم هست كه این كاره نیستید.

جواب رقبا حكم مرخصی غیرمنتظره‌ای داشت: شما بروید دو ساعت استراحت كنید. ما هم هر چقدر پول بگیریم همه را بین شما تقسیم می‌كنیم.

بچه‌ها در شورای كوچكشان شاد از استراحت بعد از یك روز كار در كسادی خواهش كودكانه و تجاریشان را برای ادامه مذاكرات در كف خیابان گذاشتند: نمیشه هر هفته یه روز بیاین اینجا. یا اصلا پخش شید تو خیابونای دیگه. ما آدرس جاهایی رو كه بچه‌ها توش كار می‌كنن بهتون می‌دیم.

آسفالت خیابان داشت هرم داغ جذب كرده از روز را می‌فرستاد هوا. مردم آخرین تلاششان را می‌كردند تا خود را به سفره افطار برسانند. جوانان توانستند حدود ۴۰۰ هزار تومان پول جمع كنند. آنها این پول را بین بچه‌هایی كه حالا به تعدادشان اضافه شده بود پخش كردند.

شاید مردمی كه پنجشنبه از چهارراه پارك‌وی گذر كردند امروز دیگر كودكان كار را اعضای كوچك باندهای مخوف، لكه‌های زشت متحرك در خیابان، بچه‌های ربوده‌شده و اجیرشده و شخصیت اول هزار داستان جنایی و پلیسی نبینند. شاید شك كرده باشند كه این بچه‌ها واقعاً كودك‌اند و حقشان از كودكی روی آسفالت همه خیابانهای این شهر زیر پاهای همه ما له می‌شود. همین شك كوچك، برای آن جوانان یك عصر كار و این كودكان همیشه كار یك روزنه امید باز می‌كند.

نویسنده: الناز انصاری - روزنامه روزگار

جبران خطای پلیس!

2011-08-15T14:57:00.005-04:00

از وبلاگ طامات:

امروز با دوستان دم افطار کلی ثواب بردیم و کار خیر کردیم.

خیابون جلفا یکی از خیابون های پر ترافیک تهران در ساعات آخر روز محسوب میشه. این خیابون از میدان کتابی شروع میشه و به پل سید خندان ختم میشه.

امروز دم افطار پایین این خیابون یک طرفه ، یعنی نزدیکای پل سید خندان کلی از این پلیس های کلاه کج وایساده بود و ماشین هایی که توش خانوم های آرایش کرده بودند رو می گرفتند جریمه می کردند. اگر هم با پسر بودند ماشین رو می خوابوندند.

خیابون ترافیک بود و ماشین ها به کندی حرکت می کردند.

ما به همراه دوستان خود در محل های مختلف این خیابان استقرار پیدا کردیم.

و هر ماشینی که دارای شرایط فوق بود رو مطلع می کردیم و قبل از رسیدن اونها به انتهای خیابون اونها رو از کوچه های اطراف فراری می دادیم.

به گزارش دوستان پلیس های محترم پایین خیابون فک کردن دیگه جامعه درست شده و هیچ مورد تخلفی مشاهده نمی شه. برای همین رفتن خونه هاشون.

کمک به موقع دم افطار

2011-08-07T15:10:00.000-04:00

دیروز کلاسم 15 دقیقه بعد افطار تموم شد و خب با وجود اینکه تو خیابون ماشین فراوون بود اما تاکسی گیرم نیومد. یه موتور سوار جوون اومد جلوم وایساد و گفت: آقا کجا میری برسونمت؟
تعارف کردم ولی بلافاصله سوار شدم.
از قضا هم منطقه ای در اومدیم و تا سر کوچه مون هم رسوندم و البته اجازه نداد کرایه ش رو حساب کنم

نویسنده: ناشناس

فروشنده محترم

2011-08-03T21:16:00.000-04:00

آدم خوب شهر فروشنده فروشگاه سجاد توی رضاست که هر وقتی باهاش حرف میزنی جوابت رو با کلی احترام و محبت میده. وقتی میری سر ظهر ماه رمضونی خوردنی بخری چپ چپ نگات نمیکنه

نویسنده: مهدی

مامور پلیس مودب:)

2011-08-02T19:42:00.002-04:00

آدم خوب شهر مامور دفتر پلیس بعلاوه ده بلوار سازمان آب مشهده که امروز وقتی تو صف بودم تا نوبت من بشه و مدارک منو وارد سیستم کنه، اینترنتش که قطع شد با وجود اینکه هی همکارش بلند برای همه توضیح می داد که ببخشید سیستم ها قطعه و من هم خب اصلا عجله نداشتم و درک کردم و ناراحت نبودم اما آخرش که کارم تموم شد و مدارکمو تحویل داد باز گفت ببخشید معطل شدید مشکل از سیستمها بود

نویسنده: ناشناس

موبایل و دوست بدبین!

2011-08-01T12:21:00.003-04:00

امشب با دوستم رفتیم پارک قدم بزنیم. تازه یه گوشی سونی اریکسون اکسپریا خریده. یه جا نشستیم و بعد ادامه دادیم به قدم زدن. موبایل رو از جیبم در آوردم که ساعت رو نگاه کنم یهو گفت: وای موبایلم رو رو صندلی جا گذاشتم. دوید به سمت جایی که بودیم ولی موبایل نبود. هی می گفت بردن دیگه تموم شد. با گوشی خودم زنگ زدم بهش دو سه بار زنگ زدیم کسی جواب نداد. گفت فایده نداره. گفتم چرا نمی گی طرف آدم ساده ایه نمی دونه چجوری جواب بده؟ اگه حرفه ای بود که اول سیم کارت رو در میاورد. بار چهارم یه پسری برداشت و گفت آره پیداش کردم گفتم ور دارم بالاخره صاحبش پیداش میشه گناه داره. قرار گذاشت باهامون یه جایی و رفتیم. زنگ زد که آره فلان گوشه خیابونم. دوستم اشتباه فهمید رفت یه جای دیگه بعد گفت نیستن دیدی؟ سر کاریم. بهش زنگ زد فهمید اون سمت دیگه منظورش بوده. رفتیم و دیدیم دو تا جوون تو یه پراید نقره ای بودن. گوشی رو برگردوند و هرچی گفتیم یه مژدگانی یا شامی لااقل مهمون تون کنیم قبول نکردن.
و تو تمام این مدت داشتم فکر می کردم که میشه این دوستم هم یکی از آدمهای خوب شهر رو ببینه؟

نویسنده: ناشناس

کیف پول گمشده

2011-07-25T19:56:00.003-04:00

فکر کن وسط خیابون کیف دستی‌ت رو بالا و پایین کنی اما ببینی از کیف پول خبری نیست. یا گم شده یا دزد برده. به هرحال دو زار برای رفتن به خونه نداری! وقتی از پیدا کردنش ناامید میشی به هر زور و زحمت خودت رو می رسونی خونه و یه اپسیلون هم احتمال نمیدی یه روزی گم شده، پیدا شه.
4-5روز بعد، از حراست دانشگاه با من تماس گرفتند. اولش چندتا سکته مغزی و قلبی زدم وقتی فهمیدم اونی که پای تلفنه حراستیه. یعنی با من چه کار داره؟! تا اینکه گفت کیفتون پیدا شده و بیاید تحویل بگیرید. وقتی رفتم دانشگاه، شمارۀ خانومی که کیف رو تحویلشون داده بهم دادن. خیلی برام عجیب بود. چون کیفم میدون انقلاب گم شده بود و میدون المپیک به دستم رسید. زنگ زدم به اون شماره. یه خانومی برداشت و برام توضیح داد: قبل از دیدن کیفت به حضرت زهرا گفتم شرایط رو جوری فراهم کنید که بتونم به شما خدمت کنم. تا اینکه خوردم به پست کسی که کیفت رو پیدا کرده بود و نمی دونست باید باهاش چی کار کنه. وقتی کارت دانشجوییت رو از کیف درآوردم و دیدم اسمت فاطمه است، با خودم گفتم حالا وقتشه که به قولم عمل کنم. احساس کردم این کار مورد رضایت حضرت صدیقه طاهره است. برای همین گشتم دانشگاهتونو پیدا کردم و کیفت رو تحویل حراست دادم.
ایشالا که حضرت زهرا خیر ِدنیا و آخرت به ایشون بده.

نویسنده: ناشناس

شاگرد راننده

2011-07-22T08:06:00.000-04:00

آدم خوب شهر شاگرد راننده ی سرویس دانشگاه بود که وقتی موقع جمع کردن کرایه ها من و دوستم از خستگی خوابمون برده بود، مثل بقیه صدامون نزده بود و بیدارمون نکرده بود...

نویسنده: ناشناس

مردم خوب اصفهان

2011-07-19T08:22:00.002-04:00

چند روز پیش بخاطر یک کاری مجبور شدم سفر کنم به شهر اصفهان. اینجا به طور خلاصه چند خاطره از آدمهای خوب اون شهر ذکر می کنم:
1. تو مسیر تهران- اصفهان که با اتوبوس داشتیم می رفتیم، کنار یک پمپ بنزین اتوبوس خاموش کرد و راننده هر کاری کرد، استارت نمی خورد. بی اینکه به کسی چیزی گفته باشه سریع دو تا راننده تریلی اومدن کنار ماشین و شروع کردن به صحبت و بعد در نهایت با باطری به باطری کردن ماشین رو روشن کردن.
تو همین حین یه اتوبوس مسافربری دیگه که اومده بود بنزین بزنه تا وارد شد، راننده و شوفرش اومدن سمت ماشین که ببینن چی شده و بعد که مطمئن شدن راننده تریلی ها کمک می کنند رفتن. یکی از مسافرا عجله داشت و اونو با خودشون بردن.
حالا بعضی از مسافرا با بالا نگه داشتن در موتور، کمک به جمع کردن وسایل بعد راه افتادن ماشین، و ... خیلی راننده رو هم شرمنده و هم خوشحال کردن. پسر شوفر یه صحنه اومد بعضی وسایل رو برداره بره سمت ماشین. بعد طی یه مسافت چند دقیقه ای بالاخره رسید به ماشین و یکی از مسافرها اومد گفت آقا جعبه ابزار و شلنگ های انتقال سوختت رو جاگذاشتی. طفلک خسته بود و یکم هم هول کرد. تا اومد برگرده بره بیاره شون دید یکی از مسافرها اونا رو جمع کرده و آورد.
2. تو خود شهر اصفهان وقتی رفتم از فرصت کمی که دارم برای تفریح استفاده کنم، از هر راننده و عابری که آدرس پرسیدم دقیق و قشنگ توضیح دادن. دو سه تا تاکسی وقتی گفتم پول خورده ندارم گفتن برو آقا قابلی نداره. هی اصرار می کردم خوب مثلا شما بجای دویست بیا این پونصد تومنی رو بگیر می گفتن نه آقا مهمون ما.
3. حتی یه مغازه دار حاشیه نقش جهان رفتم ازش آب معدنی بگیرم گفت ببخشید خورده ندارم. گفتم مسئله ای نیست باشه. گفت نه آقا شما مهمون ما. بنداز تو صندوق. گفتم نه باشه. اینجوری راحت ترم، اشکالی نداره. گفت نه این چه حرفیه اصلا من دلم می خواد این آب معدنی رو به شما پنجاه تومن بفروشم. برو آقا.

نویسنده: ناشناس

همکار سریع السیر!

2011-07-18T17:37:00.000-04:00

بالاخره بعد از کلی ادا و اطوار و ناز و غمزه و قر و قمیش، عرشیا خان تشریف آوردن دنیا. یه وضعیه تو خانواده که نپرس. مادر خانمی گاهی میشینه، پا میشه، گریه میکنه، میخنده، دستاشو میبره آسمون، اسفند دود میکنه، میگه شب تولد حضرت علی اکبر اسم بچه‌م باید بشه علی‌اکبر یا باید بشه مهدی. آبجی بزرگه غر میزنه، میگه آخه نوکرتم، زن و شوهر دوس دارن اسم بچه‌شون بذارن عرشیا، حالا شما بزن تو ذوق‌شون. خلاصه یه وضعی.
فردا سر کار داداش کوچه تماس گرفته میگه فلانی قند عسلم رو دارم می‌برم خونه، اول می‌برم ختنه‌ش کنم. کلی با هم گپ زدیم. نیم ساعت بعد آبجی کوچیکه تماس گرفته میگه بچه رو امروز می‌برن خونه، دیگه نمی‌تونی بری بیمارستان عیادت برو خونه‌شون. حالا منم یه وضعی‌ام . یه ملغمه‌ای از هیجان، خوشحالی، شنگول و اینا. عجله دارم برم اما یه عالمه کار روی سرم ریخته. با همکار محترم 3-2 روز پیش کنتاکت کردیم که چرا کاراشو درست و به موقع انجام نمیده. از دست هم دلخوریم. فکر می‌کردم حالا حالا ها روابط‌مون بهبود پیدا نکنه. متوجه وضع من شده. تند تند داره کاراش رو نشون میده که تمام و کمال انجام داده. کمی به خودم میام میبینم داره کارای منو هم انجام میده. هیجان من به اون هم سرایت کرده. گویا متوجه حالم شده. کارایی که تو این نیم ساعت انجام داده تو شرایط عادی تو یه هفته هم انجام نمی‌داد

نویسنده: ناشناس

کارمند حراست دانشگاه

2011-07-18T16:28:00.000-04:00

ممون این روزا عادت کردیم قبل از ورود به دانشگاه یک خانمی بیاد جلو و کارتمونو ببینه بعد کلی ارشادمون کنه برای رعایت حجاب، آخر سر هم رامون نده تو! یه بار خیلی کار مهمی داشتم و باید حتما میرفتم دانشگاه ولی بازم جلوی در تکرار اعصاب خوردی همیشگی... ولی ایندفعه وقتی فوریت کارمو توضیح دادم با یه صحنه مواجه شدم که هنوزم باورم نمیشه... دختری که مسئول حراست بود یهو پالتوشو درآورد داد بهم!! گفت اینو از روی پالتو خودت بپوش چون ممکنه حراست های توی دانشگاه هم به کوتاهی پالتوت گیر بدن؛ خواستی بری بیرون بهم برگردون!
پالتوی نسبتا گرونی بود و دادنش از طرف آدمی که توی طبقه ِ اقتصادی بالایی نبود قطعا کار بزرگی بود
خدا واقعا خیرش بده :)

نویسنده: الهه

کیف پولهای گم شده

2011-07-18T05:25:00.001-04:00

من دو بار کیف پولم رو گم کردم و هر دو بار هم خدا رو شکر کیفم به دست آدمای خوب شهر افتاد. اولین بار میدون هفت تیر: آقایی که کیف رو پیدا کرده بود و خانومش، اول از روی کارت کتابخونه زنگ می زنن به کتابخونه دانشگاه. بعد پیگیری می کنن و شماره خونه رو از رو پرونده پیدا می کنن که البته شماره خونه قدیمیمون بوده که من تو پرونده م عوض نکرده بودم و بعد شماره جدید رو میگیرن و این طوری من رو پیدا می کنن! بار دوم هم دم عید بود. یه آدم خوب کیف رو نزدیک خونه پیدا کرده بود. اما این بار از دفعه
قبل تجربه شده بود. شمارمو گذاشته بودم تو کیفم. :دی

نویسنده: مهرنوش

همشهری افغان

2011-07-17T17:24:00.001-04:00

گوشی مامان گم شده بود. هممون تو نگرانی بودیم که یه نفر زنگ زد به خونه. مامان رفت دنبال گوشی و برگشت. تعریف کرد که یه کارگر افغان گوشی رو جلو در خونه پیدا کرده و زنگ زده. هرچی هم مامان اصرار کرده هیچی ازش قبول نکرده.

نویسنده: مهرنوش

استاد خوب شهر

2011-07-17T05:22:00.000-04:00

روزبه‌روز ارادتم نسبت به استاد جمعيت‌شناسي‌مان بيشتر مي‌شود، خانم دکتر کاوه. ديروز يک کار بردم پيشش، کلي ايراد گرفت و کلي برام توضيح داد و با يک بغل کتاب و منبع روانه‌ام کرد خانه که تصحيح کنم کارم را. حتي روش صحيح گرفتن منبع را هم يادم داد، کاري که خودم بايد بلد مي‌بودم!

الان که دارم کار را تصحيح مي‌کنم، يعني درواقع فقط چند مقاله به دانش چند ساعت پيشم اضافه شده، تازه مي‌فهمم کارم چقدر پرت بوده و چقدر يک استاد مي‌توانسته تحقيرآميز بهش نگاه کند. خودم با چند ساعت مطالعه بيشتر، الان کار قبلي‌م را به شکل چند برگه کار کاملاً احمقانه مي‌بينم!

اما دريغ از يک نگاه تحقيرآميز که اين زن به من و کارم کرده باشد! چقدر پرانرژي سوالاتم را جواب مي‌داد و چقدر مهربانانه ايراداتم را مي‌گرفت. انگار که حق داشته‌ام آن ايرادات را داشته باشم! خودم که مي‌دانم نداشته‌ام. تازه کلي هم باهام راه آمد و ددلاين را عقب برد. چقدر آرامش و امنيت داشتم پيشش.

نویسنده: زهرا قدیانی

نان تازه

2011-07-16T17:27:00.002-04:00

یکی از کلاس های صبح دانشگاه تشکیل نشد و ما تصمیم گرفتیم توی یکی از قهوه خونه های اطراف دانشگاه صبحانه بخوریم. تجربه ی بودن توی اون محیط برای هممون تازگی داشت، برای همین هر کشف تازه ای رو با صدای بلند به بقیه اعلام می کردیم. مثل این که هرکس که می اومد تو ی قهوه خونه به همه سلام می کرد. حتی به ما : سلام خانوما!!! منتظر سفارشمون بودیم که من یک کشف جدید کردم: بچه ها! بعضی از مشتری ها نون تازه گرفتن... نونشونو با خودشون میارن!!! مورد مکشوف، آقایی بود که همون لحظه داشت سفارشش رو به صاحب قهوه خونه میداد که اتقافا جلوی ما بود... هنوز به میزی که می خواست پشتش بشینه نرسیده بود که برگشت و
یه سوم نونشو گذاشت روی میز ما!!!! ....خیلی چسبید...توی تموم روزم بوی نون سنگک میومد

نویسنده: مهرنوش

یک عالمه آدم خوب!

2011-07-16T17:21:00.002-04:00

با یکی از دوستام قرار داشتم و باید خودم رو سریع بهش می رسوندم. صبح جمعه بود و سرکوچه تاکسی خیلی کم رد می شد. یه ماشین شخصی اومد طرفم. من هیچ وقت سوار شخصی نمی شم اما راننده خانوم بود و من هم خیلی عجله داشتم. برای همین پریدم تو ماشین. اول می خواستم تا یه مسیری رو برم اما دوستم زنگ زد برای همین از اون خانوم پرسیدم که اگه مسیرشون می خوره مسیر رو دربست می رم. ازش پرسیدم که کرایه چقدر می شه که آخر مسیر هیچ کدوم ناراضی نباشیم. گفت که کارش این نیست و نمی دونه. چیزایی رو که برام تعریف کرد براتون می نویسم.
گفت که چند وقت پیش دوستشون یه دختر خانومی رو تو مشهد بهشون معرفی می کنه که نیاز به عمل جراحی داشته اما امکان پرداخت هزینه ها رو نداشته. این میشه که تصمیم می گیرن به همراه دوستشون هزینه ی عمل رو فراهم کنن. می گفت که تا حالا یه بخشی رو جمع کردیم. برای بقیه اش مسافر کشی می کنم. ماشین هم مال دوست پسر دخترمه.
می گفت که به خیلیا برخوردیم. بعضیا که خیلی داشتن و بهشون اعتماد نکردن و اون بعضی های دیگه که...خودتون بخونین:
مثلا می گفت که یه خانوم مسنی که تنها تو این خونه هایی که یه حیاطه و چند تا خانواده با هم هستن زندگی می کنه. زندگیش با حقوق بازنشستگی شوهر مرحومش میگذره که 120 تومنه. ازم پرسید فکر می کنی چقدر کمک کرد؟... 100 تومن! یعنی برای کل ماهش فقط 20 تومن می موند. بهش گفتیم: مادر نمی تونی با این پول یه ماه رو بگذرونی! گفت: که نون خالی می خورم... این طوری می گذرونم که اون بتونه زندگی کنه!!! و می گفت که الانم داره با همون نون خالی می گذرونه... بعضی آدما چقدر بزرگن!
از یه پسر دانش جویی گفت که سوار ماشینش شده و بیشتر از کرایه اش داده.
از پزشکی که حاضر شده از حق خودش برای عمل چشم پوشی کنه.
خدا به همشون سلامتی، شادی و برکت بده.

نویسنده: مهرنوش

راننده خوب شهر ما

2011-07-14T00:52:00.003-04:00

یک اسکناس دویست تومانی و یک سکه پنجاه تومانی می دهم به راننده اتوبوس ، سکه آنقدر ریز و کوچک است که کف دستش گم می شود. شرمم می شود معطل کنم برای گرفتن بیست و پنج تومان باقیمانده . سرم را می اندازم پایین و از اتوبوس دور می شوم . یکی از پشت سر صدایم می کند ، برمی گردم ، راننده است که از ماشین اش پیاده شده تا باقی پول مرا پس بدهد.
سکه بیست و پنج تومانی ای که کف دستم می گذارد ، بزرگتر از پنجاه تومانی کف دست خودش است . سر که بلند می کنم برای تشکر و چشمم که می افتد به چهره ی خسته و گرمازده اش ، تازه می فهمم چقدر انصاف او بزرگتر از شرم من است

نویسنده: پیر فرزانه

شهردار خوب

2011-07-13T08:32:00.002-04:00

آدم خوب شهر، شهردار خوب منطقه ماست که بلندگوهایی که به دستور مقامات (بالا) تو شهرداری نصب شده بود تا صبح و ظهر و عصر اذان بگه رو قطع کرد تا هم محلی هاش آسایش داشته باشند حتی اگه اسلام به خطر بیافته...

نویسنده: احسان

مزاحم و آدمهای توی خیابان

2011-07-06T10:03:00.001-04:00

یه کوچه ی باریک و خلوته. پسره با موتور قرمزش میاد جلو.. از اولین لحظه ای که دستشو رو تنم حس می کنم شروع می کنم به داد زدن و دنبالش دویدن. همینطور دارم با جیغ و گریه فحش می دم و تهدید می کنم و می گم "جرئت داری وایسا" و می دوم. پسره می رسه به ته کوچه که می خوره به یه خیابون اصلی. چند تا خانوم و آفا اونجا وایسادن. سر کوچه هم دفتر یه آژانسه. جیغ می زنم که "بگیرین اون آشغالو" . وقتی می رسم به ته کوچه دوتا از راننده آژانسا پریده ن تو ماشینشون و دنبال پسره رفتن. بی نفس اونجا وایسادم تا یارو رو برگردونن و زنگ بزنم به پلیس یا حداقل بزنم تو گوشش. آقاهه می گه "کیفتو زده؟" می گم "کاش کیفمو زده بود" . آدمای اونجا تازه می فهمن چه خبر بوده. راننده ها یهو جدی می شن. سکوت. خانومه میاد پیشم که بهم مهربونی کنه. من منتظر اون راننده هام. برمی گردن. یکی شون داره شدیدآ معذرت می خواد .. "ببخشید خانوم.. به خدا همه ی سعیمو کردم. آیینه م هم شیکست. ولی انداخت تو ورود ممنوع، دیگه نشد برم دنبالش. " در حالی که دارم تشکر می کنم اون یکی می رسه. می گه "کیفشو زدن؟" اون آقایی که اونجا بود براش یه توضیحی می ده که نمی شنوم. راننده هه که می شنوه بر می گرده پیش من. دوباره سه ساعت معذرت خواهی. دیگه اونقدر آروم هستم که بتونم بهش لبخند بزنم و بگم "به هر حال ممنون که سعیتون رو کردین. خیلی لطف کردین.. مرسی.."
آدم های سر کوچه حقیقتآ همه ی سعیشونو کردن. بعد از آدمهای سرکوچه آروم تر بودم..

نویسنده: ناهید

راننده با صفا

2011-06-29T17:30:00.002-04:00

تو مسیر انقلاب- امیر آباد- انرژی اتمی
یه تاکسی هست که راننده اش دل سبزی داره و این شادابی رو به ماشینش هم منتقل کرده. سوار که بشین از داشبورد جلو تا سقف و فاصله پشت شیشه عقب و حتی جای دنده پر سبزه و گل و گیاه مصنوعی با یک تزیین قشنگه که ضمیمه اش یه موسیقی دلنشین از صدای آبشار و صورت خنده روی راننده است که درباره علت کارش وتوضیح می ده و دفتر یادداشتش رو که مسافرینش براش کامنت گذاشتن نشون میده
اونم خیلی لذت بخشه

نویسنده: ا. محرابی نژاد

راننده کتاب فروش

2011-06-29T16:48:00.004-04:00

امروز سوار یه تاکسی شدم. . راننده مرد جوانی بود که کنار مسافر کشی -کتاب هم می فروخت. . هر جایی که می شد -روی داشبورد-زیر دنده و خلاصه هر جایی که فکرش رو بکنید قفسه کوچک زده بود و توش کتاب کذاشته بود.وبا خوش رویی در مورد هر کتاب که برمی داشتی توضیح می داد.توی هیچ سفر درون شهری اینقدر به من خوش نگذشته بود!.

نویسنده: زرافشان

بیمار سرحال

2011-06-29T16:40:00.000-04:00

و بیمارستان، یه آقای مهربون که فرداش یه عمل سخت میکرد، همش به من و دو نفر دیگه که حالمون خوب نبود کمک میداد! هی پرستارا رو صدا می زد و هوامونو داشت!
فرداش که اونم عمل کرد شدیم چهار تا داغون رو تخت افتاده!:)))

نویسنده: نیما تبریزی

صف درمانگاه

2011-06-27T08:54:00.001-04:00

ایام فاطمیه افتاده بود مرداد و شهریور و گرمای مشهد آن سال غیر قابل تحمل بود.مشکی پوشیدنمان هم مزید بر علت شده بود . حرم بودیم هنوز مانده بود به غروب .جواد چند باری خون دماغ شد,پشت سر هم و دفعه آخر فشارش افتاد.کول اش کردم و راه افتادم دنبال درمانگاه.چهارده-پانزده سالم بود و جواد سه سال کوچکتر و مریض و نحیف.سخت نبود کول کردنش.صدای اذان می آمد که رسیدیم به درمانگاه. شلوغ بود و من هم شدیدا خجالتی, تا بپرسم دکتر هست و چقدر باید بابت ویزیت بدهم چند نفری آمدند و شماره گرفتند .رفتیم ونشستیم تا نوبتمان بشود.خانم جوانی که بچه اش را آورده بود وقتی حال جواد را دید واسطه شد واز باقی مریض ها خواهش کرد که ما را بدون نوبت بفرستند داخل.همین اتفاق در داروخانه هم افتاد و آنجا هم با خواهش و تمنا داروها را بدون نوبت برایمان گرفت.فکر کنم ده سالی گذشته باشد از آن روز , خدا خیرش بدهد, نشده مشهد بروم و یادش نکنم.

نویسنده: ق. آرماوی

مسافر مهربان:)

2011-06-26T21:40:00.002-04:00

یه روز صب تو تاکسی نه من پولِ خورد داشتم،نه آقای راننده...و یکی از خانومهای خوبِ شهر داوطلبانه کرایه تاکسیمو دادند!!!

نویسنده: اندیشه غفرانی

"آدمهای خوب شهر" روی فیس بوک

2011-06-26T02:25:00.000-04:00

سوال یکی از خوانندگان خوب وبلاگ باعث شد من به فکر بیافتم که صفحه ای برای وبلاگ روی فیس بوک درست کنم.
همین الان این کار رو کردم و یه تعدادی از نوشته های اخیر رو روی صفحه
گذاشتم.
اسم صفحه هم هست "آدمهای خوب شهر".
با تشکر از آقا یا خانم کوزه بابت سوال/پیشنهادشون:)

استاد و منشی مهربان

2011-06-20T09:03:00.002-04:00

نظریه‌های جامعه‌شناسی که درس اصلی‌مونه، من چون تغییررشته‌ای هستم دو واحد مبانی نظریه‌های جامعه‌شناسی هم باید با بچه‌های لیسانس بگذرونم. نظریه‌های جامعه شناسی خودمون امتحان پایان‌ترم نداره و همین باعث شد تاریخ امتحان این دو تا درسُ اشتباه کنم و سر امتحان مبانی نروم! عصری دیدم منشی گروه‌مون زنگ زده که خانوم چرا نیومدی امتحان بدی؟ منم سرخوشانه برگشتم میگم خب امتحان نداشتیم که! وقتی منشی گروه حقیقت ماجرا رو تعریف کرد آه از نهادم برخاست که واااای حالا چی کار کنم؟ کی می‌خواد این واحدُ دوباره بگیره؟
منشی گروه گفت وایسا من فردا با استادتون صحبت می‌کنم که ازت جدا امتحان بگیره. فرداش ساعت هشت و نیم صبح (ینی اول وقت پیگیر کار من شده بوده) زنگ زد که من کلی اصرار کردم و استاد قبول کرده و بیا این شماره استاد، ینی یک حرکت کاملاً مادرانه. این شد که با استاد هماهنگی کردم و امروز رفتم محل کار استاد و امتحانه رو دادم و قالش کنده شد.
حالا نمی‌دونم این کار کی بود. منشی گروه، خانوم رضوی که انقدر پیگیر کارم بوده یا خود استاد، دکتر نصرتی‌نژاد، دیده من نیومدم به منشی گفته برو به این بچه بگو من به استاد اصرار کردم که یه بار دیگه ازت امتحان بگیره. در هر صورت آخیـــــــــــش.. خدا به دوتاشون خیر زیاد بده.

نویسنده: زهرا قدیانی

ساعت فروش جوان

2011-06-16T08:14:00.002-04:00

هرچي التماس کردم آبجي کوچيکه براي خريد کادوي روز پدر کمک کنه قبول نکرد. فقط پيشنهاد خريد يه ساعت رو بهم داد. منم از خداوندگاران دادو ستدم، يعني اگه يه جنس 1000 تومني رو 3-2 هزار تومن بخرم يه موفقيت تو امر تجارت برام حساب ميشه. رفتم دم يه فروشگاه ساعت فروشي ديدم يه پسر 18-17 ساله توشه، گفتم صبر مي‌کنم باباش، دائيش، عموش، داداشش يا هرکي صاحاب مغازه هست بياد، کلا حوصله دادو ستد، همکاري، گفتمان و ... با آدماي زير 40 سال رو ندارم. اما ديدم يه ساعت بيشتر فرصت براي خريد و برگشت به خونه وقت ندارم. گفتم چاره‌اي نيست رفتم تو فروشگاه يه رنج ساعت از قيمت 15000 تومني تا 270 هزار تومني از ويترين درآوردم. به فروشنده ميگم ميدوني رفيق! اين ساعت‌هاي ارزونت چشم‌نواز و قشنگه، سنگينه، مردونه‌س؛ اگه براي خودم مي‌خواستم اين 16000 تومنيه چشممو گرفته. ولي مي‌خوام هديه بدم اين قيمت بالا‌ها هم به چشمم قشنگ نمياد، برا سن بالاها يه جوريه. البته من دربند قيمت و اين بحثا نيستم‌آ. ولي هديه‌س ديگه. آداب خودشو داره. بالاخره بعد از نيم‌ساعت گشت‌و گذار تو ويترين و در و ديوار فروشگاه گفتم برادر اون 85 تومنيه رو بده ببرم، اگه آقاجون خوشش اومد که هيچ اگر نه با خودشون ميايم عوض مي‌کنيم. پسره يه خنده ريز کرد و سريع ساعت رو گذاشت تو جعبه منم با 5 تومن تخفيف 80 تومن دادم بهش. دستگيره در رو که کشيدم پايين برم گفت برگرد. برگشتم اتيکت ساعت رو نشونم داد قيمتش 8500 تومن بود. با اتفاق‌آ و حرفايي که بينمون رد و بدل شده بود مبني بر اينکه آدم نباس عقلش به چشش باشه يه فضايي شده بود. حالا من هم يه سور درست‌درمون خوردم از اين جوون، هم از حرکت جوانمردانش پر از انرژي شدم، هم پروسة خريد دچار مشکل شده، يعني يه وضعي‌م الان.

نویسنده: ناشناس

چای صبح برای رفتگر

2011-06-05T12:50:00.000-04:00

از گودر احسان:

امروز صبح ساعت 4 پاشدم که قرصامو بخورم
صدای جاروی رفتگر می اومد
شنیدم که یه آقایی اومد به رفتگر محلمون گفت
بیا تا این چایی رو بخوری من جارو میزنم
این آدما کمن، ولی هستن

فرستنده: نجوا

این نوشته درباره هاله سحابی است

2011-06-03T21:40:00.001-04:00

خیلی فکر کردم که این نوشته را اینجا بگذارم یا نه. که کسی فکر نکند سیاسی است. که جهت گیری نباشد. که و که و که..
ولی هر چه فکر میکنم، وجدانم اجازه نمی دهد همینطور بی اشاره از این ماجرا بگذرم. این چند ساله خیلی وقتها آن فریادی را که اخلاق بهم حکم کرده نزده ام بخاطر "شرایط". این بار اما شوخی بردار نیست. این بار می دانم که هیچوقت خودم را نخواهم بخشید اگر بخاطر شرایط این دوران این ماجرا را هم بگذارم که بگذرد. روح و روان ما، وجدان ما، باید به یک چیزهایی حساس بماند. شرایط هر چه که باشد. یک اصول اخلاقی هست که هزینه فایده بردار نیست. برای من، ماجراهای این دو سه روز از این دسته است. از آن چیزهایی است که قیمت ندارد. و سکوت در مقابلش فروختن روح است به سیاهی که من هنوز باور دارم گذراست.
این نوشته، خاطرات پراکنده ژیلا بنی یعقوب است از هاله سحابی.
زنی که بالاخره زندگیش را گذاشت پای اعتقادش به صلح.

"
یک -دوستی از من خواسته بود که به نیابت از او و به دلیل ارتباط و آشنایی ام با هاله، از او به عنوان مدافع حقوق زنان برای حضور در یک کنفرانس بین المللی دعوت کنم.شماره هاله را گرفتم و خیلی زود صدای مهربانش را از آن سوی خط شنیدم.موضوع را که برایش گفتم، خندید و گفت :از آن دوست تشکر کنید و بگویید من حتی پاسپورت ندارم.من فقط یکبار در زندگی ام به مکه رفته ام که آن هم پاسپورت خاص خودش را دارد...
پریدم توی حرفش:اصلا مساله ای نیست، فرصت دارید که درخواست پاسپورت کنید، الان خیلی هم سریع می دهند.
خندید و گفت :«نه، ژیلاجان!مساله این نیست...تا به حال حتی به مغزم هم خطور نکرده که به خارج سفر کنم.»
متعجب شدم:چرا؟دلیلش چیست؟
گفت :«آنقدر کار برای بهتر شدن زندگی مردم در همین ایران دارم که هیچ وقت فکر نکردم که به خارج سفر کنم.»
به خاطر قولی که به دوستم برای دعوت از او داده بود، اصرار کردم و اصرار .اما هیچ فایده ای نداشت، فقط می گفت :«همین جا در ایران، خیلی کار برای انجام دادن دارم.چرا باید به خارج سفر کنم؟»
دو-پس از حوادث انتخابات پراز مناقشه خرداد 88 در بند 209 اوین زندانی بودم، همان زمان که مردم روزها به تظاهرات اعتراضی می رفتند و شب ها اعتراض خود را از پشت بام خانه های شان فریاد می زدند.قرار مردم برای الله و اکبر گفتن اعتراضی ساعت ده شب بود....توی بند 209 بودیم و ساعت ده شب شد.صدای پرطنین الله و اکبر در بند پیچید.این چه کسی است که در بند امنیتی وزارت اطلاعات و در سلول، طبق قرار مردم درست راس ساعت ده شب تکبیر می گوید؟فردا زندانی جدیدی را به سلول ما آوردند که شب قبل با هاله سحابی هم سلول بود و برای ما گفت که او کسی نبوده جز هاله.... هاله الله اکبر می گفته و این حرکت آنچنان تاثیر و یا ترسی را در دل زندان بان ها انداخته بود که یکی از نگهبانان زن در سلول را باز کرده و هاله را بغل کرده و گفته بود:خانم، قربونت برم، ساکت شو، هم برای تو خیلی بد می شود و هم برای ما....
هاله در سلولش در بند 209 هم پیمان با مردم، راس ساعت ده شب الله اکبر می گفت، چقدر رشک برانگیز بود برای من این همه شجاعت و ایمانش.
دو- او زودتر از من از زندان آزاد شد و سال بعد دوباره به زندان افتاد. قبل از اینکه به زندان برود مدام به من و تعدادی دیگر از خانواده های زندانیان و شهدای جنبش سبز سرکشی می کرد، با مهربانی یک مادر که می خواست همه کم و کسری های فرزندانش را رفع و رجوع کند.چند روز مانده به نوروز 89 با گل و سبزه به دیدنم آمد برای هفت سین سال نو.حتی به فکر گل و سبزه هفت سین من نیز بود.
سه- نوروز امسال در زندان بود.یکی از روزهای نوروز کسی زنگ خانه ما را فشرد.در را که بازکردم نشناختمش .گفت که هاله از داخل زندان برایش پیام فرستاده که با گل و هدیه ای کوچک به دیدنم بیاید و بگوید :«ژیلا!مرا ببخش!که نتوانستم این نوروز و در نبود بهمن به دیدنت بیایم.»
چهار-خاطراتم از هاله و پدرش خیلی زیاد است.از قدیس سازی پس از مرگ همیشه دوری کرده ام اما من هرگز ندیدم که پدر و فرزند حتی در باره دشمنانشان نیز به درشتی و غیرمنصفانه سخن بگویند.هرگز صلح طلب تر و مسالمت جو تر از آنها ندیدم، آنقدر که هاله شب قبل از تشییع جنازه پدرش مدام می گفت که به جوانترها بگویید که به مراسم تشییع نیایند، جوانها زود احساساتی می شوند و خدای ناکرده ممکن است فضا ناخواسته متشنج شود.ما می خواهیم همه چیز آزام باشد.
پنج-چندین سال پیش، مهندس سحابی نزدیک یکسال بود که در سلول انفرادی محبوس بود و هیچ خبری از او نبود.می گفتند در زندان دچار حمله قلبی شده و باز هم به خانواده اجازه ملاقات و تلفن نمی دادند.هاله که پیگیر کارهای پدر بود، بعد از ماهها این در و آن در زدن، یک روز خودش را جلوی اتومبیل علیزاده رییس وقت دادگستری تهران انداخته بود تا شاید خبری از پدر بگیرد.
ماهها بعد وقتی پدر آزاد شد، داستان را که برایش تعریف کرد، مهندس سحابی گفته بود :«خود را جلوی ماشین انداختن یک حرکت خشونت آمیز و اشتباه است.»
شش-در تشییع جناره پدر، چند شاخه گل دردست داشت، درست مثل همه تظاهرات های پس از انتخابات که به پلیس های ضدشورش، شاخه های گل تقدیم می کرد در تشییع پدرش نیز به پلیس ها گل می داد.پوستر پدرش را روی سینه چسبانده بود.خیلی از مردم عکس های مهندس را در دست داشتند.پلیس ها و مامورهای لباس شخصی عکس ها را از دست مردم به زور می کشیدند و پاره می کردند.چقدر دیدن این صحنه باید برای هاله سخت بوده باشد، اما باز هم چیزی نگفت تا اینکه ماموری با فشار، عکس پدر را از روی سینه اش کشید،...و رفتارهای ناشایست دیگر... هاله بیهوش شد و بر زمین افتاد...و دیگر هرگز برنخاست...به همین سادگی!

نگهبان پیر صبر و مدارا و دخترش....

2011-06-02T10:59:00.003-04:00

از گودر:

هاله سحابی در آخرین شب حیاتش در بیان خاطراتی از پدرش گفت: یادم می‌آید سال 78 كه كوی دانشگاه مورد حمله قرار گرفت و دانشجوها خیلی عصبانی بودند، بابا به جمع آنها رفت و در جمع آنها نشست و گفت كه بنشینید خواسته‌های‌تان را بنویسید و از اینجا بیرون نروید، چون می‌خواهند شما را بزنند. بچه‌ها عصبانی بودند و حتی هو كردند و گفتند سحابی كی تو را مامور كرده و پدرم جواب داد كه 50 سال تجربه‌ام مرا مامور كرده و آمده‌ام بگویم نگذارید خشم به شما غلبه كند.

نویسنده: ناشناس

درناهای رنگی و بچه های فروشنده

2011-05-27T12:59:00.000-04:00

این را هم در گودر گردی هایم پیدا کردم. هر که هست دمش گرم:

کاغذهایی که محض تبلیغات سر چهارراه، توی خیابان می‏دهند دستم نمی‏ اندازم توی سطل.رهاشان نمی‏کنم توی
خیابان..می‏گذارمشان این کنارِ در ماشین..هر چند وقت به چند وقت درشان می ‏آورم، درنا درست میکنم باهاشان.پشت فرمان ماشین درنا ردیف است رنگ رنگی،از کاغذهای تبلیغات..چند وقت پیش سرِ یکی از همین چهاراراه ها پسرک آمد آدامس بدهد پشت شیشه، شیشه را دادم پایین که بش بگویم به کارم نمی‏آید که گفت اونا چیه...با اشتیاق بچه طورِ خیلی خووبی توی نگاش به درناها. یک رنگی رنگی ش را دادم بش، پرسیدم خوشگله؟سر تکان داد که خودت درست کردی؟ذوق زده بود.ذوق زده شدم.دوستش هم آمد که چی داری. چند وقت بعدتر توی ترافیک سرو دختر‏بچه آمد به هوای فروش دستمال‏ هاش و تکرار داستان درناها..یکبار توی پمپ‏ بنزین دادمان..تاحالا چهار پنج باری شده که درناهام را میدهم به بچه های پشت چراغ ها..بین ماشین ها.توی ماشین کناری..دلخوشی کوچکی‏ شده برای من..دیدن همان برقِ کودکی توی چشم‏هاشان..حالا می‏نشینم با کلی ذوق دُرنا درست می‏کنم. حواسم هست ور رنگی کاغذ بیفتد بیرون چون دیده ‏ام رنگیش را بیشتر دوس دارند....
دلم می‏خواست میشد همه ی بچه های دنیا را جمع کرد براشان درناهای رنگی هوا کرد..

مظنون صبور!

2011-05-25T03:32:00.000-04:00

تو ايستگاه بي آر تي يه آقايي با سرعت پياده شد و گفت آقايون شما ديديد اين آقا قبل از من پياده بشه و يه بنده خدا رو نشون داد. همه گفتن آره. بعد اين بنده خدا شروع كرد داد و بيداد كه آي دزد! عمراً اگه بذارم بري و از اين‌جور حرفا. مظنون بيچاره همين‌جور هاج و واج نگاه مي‌كرد. مال‌باخته بد و بيراه مي‌گفت و داد و بيداد مي‌كرد كه من مي‌گردمت و پولم رو ازت مي‌گيرم و از اين صحبتا. مظنون سريع كتش رو در آورد داد دست مالباخته گفت بگرد. تقريباً همه شك كرده بودن به مظنون. فكر مي‌كردن داره ادا در مياره. مالباخته جيب‌هاي كت رو گشت و بازم بد و بيراه مي‌گفت. بعد رفت سراغ جيب‌هاي شلوار و جيب پيراهن مظنون بيچاره. مظنون خودش جيبش رو مي‌آورد جلو تا مالباخته بگرده. آروم به من گفت اين الان منو بگرده بهتر از اينه كه شك تو دلش باقي بمونه. يه روز منو اونور خيابون ببينه فكر كنه من دزدم. يه نگاهي به قد و قواره مظنون كردم ديدم خداييش از حيث نيرو چند تا سر و گردن از مالباخته تواناتره. صرفا براي اينكه شرايط اونو درك ميكنه چيزي نميگه. مالباخته حتي نكرد يه معذرت‌خواهي بكنه. من شخصا از اين همه طمأنينه، سعه صدر و خويشتن‌داري مظنون كب كرده بودم. تسلط عجيب و غريبي به رفتارش داشت. خيلي خوب بود.

نویسنده: aem

بنیاد حکمت اسلامی صدرا

2011-05-21T03:56:00.001-04:00

می خواستم برم بنیاد حکمت اسلامی صدرا که چند تا از کتابهای ملاصدرا رو برای یکی از دوستان بخرم. صبح از توی وبسایت موسسه شماره تلفنشون رو پیدا کردم. آقایی که گوشی رو برداشت بهم گفت که کتابها رو داره و اگه می خوام برم بگیرم دم در اسم اونو بگم که راهم بدن. بگذریم که وقتی رسیدم فهمیدم دفتر مرکزی مفصل تر از این حرفهاست و قرار نیست کسی بره اونجا کتاب تکی بخره.
از نگهبان دم در مجتمع گرفته تا آقایی که سوار ماشینم شد و تا دم ساختمان باهام آمد، تا نگهبان دم درساختمان بنیاد و آقای پیرهادی که بردم به کتابفروشی و آقای کتابفروش که خودش گفت کتابها رو ورق بزنم که مشکلی نداشته باشد آنقدر همه مهربان و کار راه بنداز بودند که حسابی کیف کردم.
خلاصه که دست همه شان درد نکند.

جریمه لذت بخش!!!!

2011-05-21T03:48:00.001-04:00

صبح سوار ماشین شدم و راه افتادم سمت رسالت. وقتی رسیدم روبروی جایی که می خواستم برم، دیدم که بنده این طرف بزرگراهم و مجموعه آن طرف. پیچیدم توی قنبرزاده که دیدم دو پلیس جوان بهم اشاره کردند بزن کنار. کلا این طرح زوج و فرد رو یادم رفته بود. ایستادم و گفتم من قرار نبود بپیچ این تو چون می خواستم برم اون ور رسالت. آقای پلیس هم با لبخند گفت:"رسالت خودش تو طرحه!"
منم گفتم ببخشید و گواهینامه رو دادم بهش. قبل اینکه جریمه رو بنویسه پرسد :"حالا کجا می خوای بری؟" بهش گفتم. برام توضیح داد که چه جوری می تونم دور بزنم و بندازم اون سمت رسالت. وقتی داشت جریمه رو می نوشت هم یه کمی با هم حرف زدیم که "کتاب ملاصدرا به چه در د می خوره (می خواستم برم کتاب ملاصدرا بخرم!) و کجا درس می خونم و از این چیزا. آخرش جریمه و گواهینامه رو که بهم داد پرسید : "فهمیدی از کجا بری؟
گفتم آره.
گفت:" پس برو... ببخشیدا!"
گفتم "ای بابا..شما ببخشید!"
و راه افتادم. با خوشحالی!

دوست و بستنی

2011-05-19T11:03:00.000-04:00

مرداد ماه بود و هوا هم بسیار گرم و آزار دهنده. ساعت حوالی سه بعد از ظهر بود. داشتیم به سمت خونه می رفتیم. روبروی پست خونه چهارراه لشگر لبنیاتی معروفی بود که بستنی های خوبی داشت. بستنی خریدیم و داشتیم می خوردیم که دوستمون رفت و یک بستنی دیگه خرید و رفت اون طرف خیابون. یک کارگر داشت با مته برقی دیوار بتنی رو تخریب می کرد و عرق از سر و صورتش می ریخت کف زمین. دوستمون زد به شونه اش و بستنی رو داد بهش و برگشت اومد پیش ما. حتی یک کلمه هم بین اونها رد و بدل نشد. خوشمزه ترین بستنی عمرم رو همون روز خوردم...

نویسنده: یک دوست

عابر پیاده

2011-05-16T08:58:00.000-04:00

توی سر بالایی که پیچیدم داشت آرام آرام با کیسه های میوه توی دستش می رفت. کنارش ایستادم و از پنجره صدایش کردم :"خانم بفرمایید تا یه جایی برسونمتون."
زن نگاهی بهم کرد، اول لبخند زد و سرش را تا نیمه تکان داد که یعنی نه، بعد سربالایی را نگاه کرد و خندید و در حالیکه در ماشین را باز می کرد گفت دستت در نکنه.
سرم را چرخاندم که کنارم را نگاه کنم و راه بیفتم که دیدم زنی آن طرف خیابان برایم دست تکان می دهد. نگاهش که کردم با نگاهی که مهربانی ازش می بارید لبخندی زد و گفت :" خدا عمرت بده."
خوبی این آدم، که برای کاری که هیچ خیری به خودش نرسانده بود از من تشکر می کرد چنان شادم کرد که تا برسم خانه لبخند از روی لبم نمی رفت.

مسافر منصف

2011-05-14T14:34:00.000-04:00

زن سوار که شد قیافه اش اخمو و خسته بود. چند دقیقه که گذشت رو به راننده گفت:" شما تمام روز تو این شلوغی دیوانه نمی شی؟ ما که فقط گاهی سوار می شیم و پیاده می شیم داغونیم."
راننده که مرد جوان انگار خجالتی بود لبخند زد و سرش را تکان داد و زیر لب چیزی گفت که نفهمیدم. من هم توی دلم غری به زن زدم که حالا چرا توی تاکسی غر می زنی به جای اینکه خنده رو باشی که خستگی طرف در برود!
زن وقتی خواست پیاده شود پرسید "چقدر تقدیم کنم؟"
راننده جوان گفت 500 تومن.
زن کمی مکث کرد و گفت:" کم نمی گیری؟ 500 تومن تا میدونه. از اونجا تا اینجا هم می شه 200. روهم می شه 700."
پول را به راننده داد و پیاده شد. راننده که معلوم بود شوکه شده گفت :"دست شما درد نکنه" و بعد از چند ثانیه مکث راه افتاد.
و من به این فکرکردم که چه اجباری هست بیخود درباره آدمها قضاوت کنم؟

مهربانی جوان افغان

2011-05-13T13:57:00.002-04:00

ماجرا برمیگردد به حدود 20 سال پیش. مادرم برای پادرد پیش دکتر ارتوپد رفته بود و در اتاق انتظار منتظر بود. یک جوان افغان که دستش شکسته و گچ گرفته بود هم منتظر نوبتش بود. مطلب شلوغ بود و آقای منشی دکتر که فرصت نفس کشیدن نداشت با خستگی رو کرد به جوان افغان و پرسید: "سیگار داری؟" جوان جواب داد نه سیگار نمیکشم. پس از چند دقیقه جوان از مطب بیرون رفت و با یک پاکت سیگار برگشت. منشی با تعجب نگاهش کرد!!! در حالی که سیگار را به منشی میداد گفت: "شما سرتان شلوغ است من برایتان خریدم"

نویسنده: ندا

ناموس تو، ناموس من

2011-04-27T22:57:00.000-04:00

از وبلاگ طلبه های ونوسی:

خواهرم بد جوری از درد بی تابی میکرد...
شب بود، زنگ زدم آژانس، رفتیم درمانگاه، شلوغ بود و همگی به نوبت...
معاینه دکتر، گرفتن داروها، تزریق سرم و ... نگاه به ساعتم انداختم! یازده و چهل پنج دقیقه!

سریع از درمانگاه بیرون زدیم و تاکسی دربست گرفتیم...
راننده تاکسی دویست متر مانده به منزل مان پایش را روی ترمز گذاشت...
"خانم ها شرمنده، اگه جلوتر برم باید تا اخر خیابون اصلی گاز بدم، از همینجا که دور برگردون هست میخوام برگردم"
با زبان بی زبانی گفت پیاده شوید.

بدجوری خیابان خلوت بود، جز چراغ تیرهای برق چراغ هیچ خانه ایی روشن نبود!

به راه مان ادامه می دادیم که صدای یک موتوری پشت سرمان آمد، جرأت نگاه کردن به عقب نداشتیم، قدم ها را تند تند برمی داشتیم، یک لحظه صدای موتور محو شد، نگاه کردیم دیدیم زیر نور یکی از چراغ های برق مقابل مان سبز شد.
جوان موتوری صورتش را بسته بود، گاز موتور را گرفت و حرکت کرد به سمت ما...

خواهرم با ترس سقلمه ایی به من زد و گفت:
ـ ای کاش از درد می مُردم این وقت شب نمی اومدیم بیرون!
ـ ماکه دیروقت بیرون نیومدیم ، سر شب بود، خب شلوغ بود طول کشید...
ـ خدا کنه متلک ش رو بندازه بره رد کارش...
ـ حالا شاید بنده خدا با ما کاری نداشته باشه...
ـ اگه یه آشنا ما رو ببینه میگن این دخترا اگه خراب نباشن تا این موقع شب بیرون از خونه نیستن!
ـ خب حالت بد بود رفتیم بیمارستان، خلاف شرع که نکردیم، پیش میاد خُ خُ خُ خُ

یک لحظه زبانم در کام ماند، موتوری در دو سه متری ما ترمز کرد، شالَش را از صورت برداشت و گفت:
"خوهرا نترسید، من از دور مراقبتون هستم تا برسید خونه"

نجوا................................................
حل کردن کردن معادله زیاد سخت نیست، فقط دو سمت دارد
ناموس تو=ناموس من
همین!

استاد و دانشجو

2011-04-23T17:36:00.002-04:00

یکی از دوستان تحریریه امسال مدرس دانشگاه شهرستان محل اقامتش شده. پیام داده فلانی دارم برای عمل جراحی یکی از دخترای دانشجو که خانوادش بضاعت مالی نداره پول جمع می‌کنم. اگه میخوای شریک باشی بسم‌الله. اینکه یه نفر با شأن مدرس و استاد دانشگاه کاری رو انجام میده که خیلی از رفقا بعد از فارغ‌التحصیلی اون تیپ کارها رو دیگه بو سیدن گذاشتن کنار گاهی هم اصلا روشون نمیشه انجام بدن خیلی باشکوهه. پیر شی الهی خواهر.
راستی! این قضیه رو تو یکی از جلسات دوره‌ای رفقامون تعریف کردم. حاج عباس رفیقمون سه‌پیچ قضیه شده برای کمک. بعد یکی از رفقای دیگه که نمی‌دونم رئیس یا مدیر یه مجموعة خیریه هست رو لینک کرده با حضرت استاد.
عباس جون دمت گرم! ایشالا تو هم هیئت علمی دانشگاه تهران بشی منم بشم شاگردت بعد بذار همین‌جور بمیرم برات از کسی هم کمک نگیر.
نویسنده: aem

راننده و قران

2011-04-22T19:28:00.000-04:00

توی تاکسی بودم و قبل از اذان بود. رادیو داشت قرآن پخش می‌کرد.

من موبایلم رو در آوردم که به یکی از بچه ها زنگ بزنم. راننده صدای رادیو را کم کرد تا وقتی من حرف می‌زنم روی قرآن نباشه. (چقدر رو قرآن حرف زدن برامون عادی شده) وقتی تلفنم تمام شد راننده دوباره صدای رادیو را زیاد کرد.

نویسنده: ناشناس

کارت مترو

2011-04-21T22:12:00.002-04:00

در متروی آزادی من و بقیه ی مسافران از قطار پیاده شده بودیم و منتظر آسانسر بودیم. در پشت گیت ها پیرمرد و پیرزنی با دخترشان ایستاده بودند. از قرار معلوم بلیتشان اعتبار نداشت و مسئول گیت ها به آنها اجازه ی رد شدن نمی داد و می گفت باید برگردند و دوباره بلیت بخرند.آنها اصرار می کردند که بلیتشان دو سفره است ولی مسئول گیت می گفت به هر حال الان اعتبار ندارد. پیرمرد و پیرزن غصه شان گرفته بود که چه جوری ابن همه پله را بالا و پایین بروند تا بلیت بخرند و مثل این که مسیر برگشت از آسانسر به ورودی اصلی مترو را هم زیاد بلد نبودند. ما مسافران هم نظاره شان می کردیم تا این که آقایی از جمع ما به مسئول گیت ها گفت حالا ملاحظه ی سنشان را بکنید و بگذارید رد شوند. اما او جواب داد که اینجا با دوربین مدار بسته کنترل می شود و اگر بدون بلیت اجازه ی رد شدن آنها را بدهد توبیخ خواهد شد. آن آقا گفت اگر من کارت خودم را بزنم به این سه نفر اجازه ی رد شدن می دهید؟ مسئول گیت ها گفت با کارت شما فقط یک نفر می تواند رد شود ولی اینها سه نفر هستند. بقیه ی مسافران که انگار منتظر شنیدن این جمله بودند همه کارت هایشان را درآوردند و گفتند ما هم حاضریم کارت بزنیم. خلاصه در نهایت سه نفر از مسافران کارت زدند و پیرمرد و پیرزن و دخترشان کلی تشکر کردند و رد شدند

نویسنده: ملیکا شهریاری

آزار خیابانی!

2011-04-21T09:11:00.001-04:00

ماجرا مال 13-14 سال پیش است. از مدرسه بر می گشتم و توی تاکسی صندلی کنار پنجره نشسته بودم. هنوز بچه بودم و با ماجرای اذیت و آزار توی تاکسی آشنا نشده بودم. مردی که کنارم نشست اما خیلی زود یادم داد. کم کم خودش را جابجا می کرد و من هرچه خودم را به پنجره می فشردم فایده نداشت. راننده تاکسی پیرمرد مو سفیدی بود. و من یه دختر 17-18 ساله که بدجور ترسیده بود. نمی دانم چه جرئتی پیدا کردم که برگشتم طرف مرد کنار دستی و گفتم: "آقا لطفا درست بشین." با صدایی که همان موقع فهمیدم بغض آلوداست و عصبانیتش چیزی نمانده تبدیل به گریه شود. پیرمرد مو سفید راننده توی آینه نگاهم کرد و فکر کنم از همان نگاه عصبی و وحشتزده ام فهمید ماجرا از چه قرار است. ماشین را زد کنار. سرش را برگرداند عقب و رو به مرد کنار دستی من گفت :"آقا بفرمایید پایین."
یک دفعه انگار آب خنکی ریختند روی صورت داغ کرده ام. مرد هم مثل من شوکه شده بود. ولی صدای راننده و نگاهش آنقدر محکم بود که نه جای بحثی گذاشت نه جای اعتراضی. مرد بی هیچ حرفی پیاده شد. پیرمرد نگاهی به من کرد و گفت "خوبی دخترم؟" و من اشکهایم ریخت.
این اولین و آخرین باری بود که مردی ناشناس در خیابانهای تهران از من در برار آزار مردی دیگر دفاع می کرد.
نگاه آن پیرمرد را هیچوقت فراموش نمی کنم.

بوی نان

2011-04-15T08:20:00.000-04:00

چقدر نازنین هستند این کارگران افغانی . من احساس می کنم این ها ایرانی های اصیل هستند با فرهنگ وآداب ایرانی نه ما .
چند وقت پیش دیر وقت شب رسیدم دم خانه ی دوستم بی خبر . خانه نبود . زنگ زدم گفت در راه است و تا نیم ساعت بعد می رسد. همانطور که دم در منتظر بودم ، یکی از کارگران افغانی که در خانه ی نیمه ساز مجاور خانه ی دوستم روزها مشغول کارو شب ها مشغول زندگی بودند، با یک لقمه نان سنگک و کباب به سمت من آمد و گفت : خانوم ، لطفا این لقمه را بگیرید. دست مان تمیز است . بفرمائید .وقتی نگاه متعجبم را دید گفت : بویش می آید. آن قدر این کارش برایم ارزشمند بود که حد نداشت . یادش به خیر . قدیم ها برای ما ایرانی ها هم رنگ و بوی غذاها حرمت داشت و هنگام خوردن کباب به یاد دیگران هم بودیم . واقعا یادش به خیر.

نویسنده: پیر فرزانه

حرمت خانواده

2011-04-14T20:19:00.002-04:00

تعطیلات نوروز تموم شده فروردین هم داره تموم میشه ما هنوز داریم بازدیدهای سال نو رو جواب میدیم. تو یه دونه از این بازدیدا که نمیشد بپیچونی (هیچ رقم تو کت آقاجون نمیره که بازدیدای عید رو بپیچونی) رفتیم خونه فامیل محترم نشستیم زیرآب همه فامیلایی که نیستن رو زدیم سیاست‌های منطقه رو بررسی کردیم. چشم‌انداز جنبش‌و اهداف کوتاه مدت و بلند مدت طرح یارانه‌ها رو تأثیر و تأثر همه اینها با هم‌و پیش بینی وضع مصر و تونس و لیبی و... خلاصه همه‌چی رو.
حالا لحظه خوب خداحافظی صابخونه محترم124 هزار پیغمبرو با تمام مقدسات عالم جلو چشمون میاره که تو رو خدا شام بمونید. قبل از اینکه من بتونم نذر و نیاز کنم که آقاجون قبول نکنه قرار بر این میشه که بمونیم. حالا 5-4 ساعت آینده رو چی‌کار کنیم؟ رفتم یه دوری بزنم تو یه بوستان نشستم رو صندلی ام‌پی تری رو روشن کردم جناب استاد دارن تحریر میزنن یه خانم محترم اومده نشسته کنار من ( حالا این همه جا هست تو پارک‌آ !!!) میگه آهنگ شاد نداری؟ منم تریپ بی‌تفاوتی اومدم میگم نه. بعد حالا متعجبم که این خانم با این پاشنه‌هایی که به نظرم یه مینیمالیه از برگردان برج ایفل چه جوری از خونه خودش‌و رسونده تا اینجا، بعدش چه جوری یه همچین خانم رشید و بلند بالایی تو مایه‌های آبجی رستم‌اینا تو این یه ‌متر پارچه جا شده ( به گمونم پارچه‌ش کشی باشه) بعد میگم این که تریپ تو منزله که! نکنه من اشتباهی اومدم تو حیاط خلوت مردم که چند نفر از جلومون رد میشن. حالا بماند...
حاج‌خانم سر صحبت رو باز کردن با کلی ادا و اطوار منم تریپ این که چیز مهمی نیست. هر روز تو تهرون بدتر از این وضع رو هم تجربه می‌کنیم. دست کرده تو کیفش یه بسته سیگار در آورده تعارف میکنه یه دونه هم برا خودش روشن کرد. دیگه هم دارم شاخ در میارم. هم دارم شاکی میشم. هم هوس سیگار کردم یعنی لعنت به این رسم و رسوم دید و بازدید نوروز...
آخرش گفت به گمونم شما خیلی خونواده دوستی ( با کلی قر و قنبیل) منم گفتم خیلی. بعد یه خانومه با یه بچه رو کمی دورتر نشون دادم گفتم ببین چقدر ماهه بیچاره فکر کرد جدی جدی اونا خونواده منن. سریع بلند شد عذر خواهی کرد با یه حالت خاصی رفت. حالا من نمیدونم دلم برای تنهایی اون بنده خدا سوخته که تو نگاه آخرش بدجوری حالم رو گرفت یا هرچی؛ فقط میدونم که از آدمایی که حرمت خونواده حالیشون میشه خوشم میاد. جدا حرمت خونواده حالیش بود.

نویسنده: aem

کارگر و همسایه

2011-04-13T22:55:00.002-04:00

از گودر:

توی قابلمه آش بردیم برای کارگر ساختمون بغلی
توی قابلمه بنفشه کاشته ، و برامون آورده

پرستار های شب عید

2011-03-27T09:57:00.002-04:00

دوست عزیز، هنوز کلی آدم خوب تو شهرمون مونده، یکیشون پرستارای بخش نوزادان بیمارستان طوس که شب عیدی وقتی بچه یک ماهه من مریض شده بود و مجبور شدیم تو بیمارستان بخوابونیمش، با وجود اینکه طبق مقررات نباید اجازه میدادن که خانومم پیشش بمونه، نصفه شبی با کلی تلفن کردن (اونم بدون التماس ما و فقط با یک خواهش) به این و اون تونستن مجوز موندن مادر رو بگیرن، تا برخورد خوب بقیه پرسنل بیمارستان (حتی نگهبان بیمارستان که هر وقت و بیوقتی به من اجازه رفتن پیش اونا رو میدادم.

درد دل

2011-03-22T08:34:00.000-04:00

نمی دانم تا کی می شود که خودم را به نوشتن اینجا مجاب کنم وقتی یکی یکی آدمهایی که درباره شان نوشته ام، آدمهای خوب شهرم، راهی زندان می شوند.

کارت پستال عید

2011-03-13T12:25:00.003-04:00

این نوشته مخصوص زندانیان سیاسی نوشته شده، ولی شما که اینجارو می خونین اگه این کارو قبول ندارین، می تونین همین کار رو برای یک چشم به راهی که قبولش دارین بکنین
-------------

هر جای ایران یا دنیا که هستیم، می تونیم یه کارت پستال با دو خط تبریک عید بفرستیم برای خانواده یک زندانی
به دستشون میرسه؟
بله! این کار قبلا انجام شده نتیجه م داده. هم خانواده شاد شدن هم به گوش خود زندانی رسوندن که تو فراموش نشدی
مواد لازم؟
کارت پستال - خودکار - آدرس خانواده یک زندانی سیاسی - تمبر
چی بنویسیم؟
یه خط شعر خوشحال کننده... یه پیام امید دهنده... یه جمله در ستایش ایستادگی... حتی فقط یه عید شما مبارک

نویسنده: ناشناس

بازارچه خیریه برای حمایت از بچه های کانون اصلاح و تربیت

2011-03-03T12:13:00.000-05:00

ميون اين روزاي شلوغ و پر از درد داريم براي بچه هاي زنداني تلاش مي كنيم.بچه هايي كه دردهايشان، تنمان را مي لرزاند.بچه هايي كه قرباني اجتماع بيمارمان هستند.
بچه هايي كه عجيب شبيه كودكي هاي خودمان هستند. همانقدر معصوم و ساده، همانقدر خواستار توجه، بچه هايي كه يك اشتباه كوچك آنها را به كانون اصلاح و تربيت كشانده است. براي حمايت از اين بچه ها بازارچه ي خيريه اي تشكيل داده ايم كه در اسفندماه برگزار خواهد شد.
مي خواهيم تعدادي از غرفه هاي بازارچه رو به افراد براي ارائه كارهاي هنري ( صنايع دستي يا آثار نقاشي و عكاسي و...) بدهيم.
قرار بر اين است كه اجاره اي بابت غرفه ها دريافت نشود و با نيت خير شما مقداري از فروش را براي كمك به اين كودكان اختصاص دهيم.
براي هماهنگي هاي بيشتر تماس بگيريد.
kanooneslahblog@gmail.com
يا شماره 44333060
دست به دست كنيد ممنون ميشم.

هم ترافیکی!

2011-03-01T17:41:00.002-05:00

دوستم می گه که داشته از سرکار برمی گشته ، توی اتوبان ، صدای ضبطش بلند بوده و قیافه اش خیلی خسته بوده ، چون داشته از باشگاه برمی گشته . می گه پشت چراغ قرمز ، یه دختری از تو ماشین بغلی ، بهم اشاره کرد ، سیگار می خوای ؟
می گه فک کنم قیافه ام شبیه اینایی بوده که خسته بودن و دعوا کرده بودن ، دختره می خواست دردمو کم کنه

خوشرویی صبحگاهی!

2011-02-27T10:21:00.000-05:00

هفتة پیش جلوی در دانشگاه 2 نفر وایساده بودن چک می‌کردن داوطلبا با خودشون موبایل نبرن تو حوزة امتحانی. کمی جلوتر از من یکی داشت یه داوطلب رو می‌گشت هی غر می‌زد: خب گفتن موبایل نیارین، نیارین دیگه، من نمی‌دونم چرا این دانشجوها...
بعد اینی که داشت منو می‌گشت هی می‌گفت: ببخشید، خیلی عذر می‌خوام، جسارت میشه، خیلی‌خیلی عذر می‌خوام. بچه‌ها حواسشون نیست تلفوناشونو می‌برن سر جلسه بعد برا خودشون دردسر میشه. شما که تلفن همراتون نیست. بفرمایید، بفرمایید.جسارت شد ببخشید. من هاج و واج مقایسة رفتار این آقا با همکارش بودم که یه لبخند خوشگل زد و گفت: این رفیقمون سر صبحی خواب‌آلوده‌س، خسته‌س و از این جور حرفا. می‌خواستم بگم ایشالا هرچی درد و بلای توئه بخوره تو سر این رفیقت که با خودم گفتم آدم باش از این آقائه یاد بگیر

نویسنده: aem

جشن نوروز برای کودکان کار و خیابان

2011-02-25T11:13:00.002-05:00

(از گودر)

چند نفر آدم خوب دست به دست هم داده‌اند به مهر تا مقدمه‌ی یک جشن نوروزی برای کودکان کار و خیابان را فراهم کنند.
به من گفته‌اند این‌جا هم بنویسم تا اگر کسی هنوز هست که بتواند گوشه‌ای از کار را بگیرد بی‌خبر نماند.
جشن روز بیست و ششم اسفندماه برگزار خواهد شد در تهران، محله‌ی شوش.
برای کسب اطلاعات بیش‌تر و یا اعلام آمادگی برای کمک مادی و معنوی به shirinb1981@yahoo.com نامه بنویسید.

سرباز غریب

2011-02-24T09:28:00.002-05:00

نماینده مجلسه و داره میره سمت خونش. سربازی رو می بینه که داره لنگان لنگان و گریه کنان راه میره. ماشین رو نگه می داره و دنده عقب میاد سمت سرباز.
از سرباز می پرسه کجا میری؟
سربازه با لهجه آذری میگه دارم میرم آزادی.
سوار شو. سوار میشه.
چرا گریه می کنی؟
دو تا موتوری کیفم رو زدند. دویدم دنبالشون و کیف رو نگه داشتم بعدش با چاقو تهدیدم کردند و آخرش کیفم رو بردند. 320 هزار تومن پول توش بود و داشتم میرفتم شهرستان برای درمان مادرم.
میخوای بیا خونه ما کمی استراحت کن و یک چیزی بخور.
نه. نمیرسم به اتوبوس. آخرین اتوبوس ساعت شش و نیم حرکت می کنه.
باشه. نگران نباش
آخه این چه شهریه شما دارین؟ حیف نیست آدم شهر خودش رو ول کنه بیاد اینجا؟ چجوری میتونن پول من رو بخورن؟ به حضرت ابوالفضل قسم خدا جزای کارشون رو بده.

بیچاره سرباز رنگ و رو برایش نمانده و نمی داند چکار کند. به آزادی می رسند. نماینده 50 تومن در جیب داشت. 200 تومن هم از خودپرداز برداشت می کند.

بیا این 250 تومن پول رو بگیر. برو شهرتون. این هم شماره منه اگر اونجا پول لازم داشتی بهم زنگ بزن. من اونجا آشنا دارم. خداحافظ

گل نرگس

2011-02-16T12:05:00.000-05:00

با مامانم تو آژانس نشسته بودیم. یه صحبتایی راجع به بنزین مثل همیشه در جریان بود که رسیدیم به اولین چراغ قرمز بعد از چراغ میدونمون. راننده برای گلفروش که مرد جوونی با مشکل شدید جسمی بود بوق زد و دو تومن بهش داد و به نرگسا اشاره کرد و گفت "سلام، بازم یکی از اونا". آقاهه که حرفم نمی تونست بزنه گل رو داد و لنگ لنگان رفت. آقای راننده گلو رو صندلی کناریش گذاشت و از تو آینه رو به ما گفت: "من همیشه باید از این اقا گل بخرم." تمام ماشین پر از بوی نرگس شده بود. همون موقع تلفن مامانم زنگ زد. حرفو که تموم شد، آقای راننده انگار نه انگار که وقفه ای پیش اومده باشه ادامه داد: "این آقا فرق می کنه. با این که خیلی سختشه کار می کنه هر روز. "بعد گلو برداشت و از بین دو تا صندلی داد عقب: "باشه برای شما" ا

نویسنده: شقایق

نوشته های وبلاگ ها

2011-02-12T19:38:00.000-05:00

سلام دوستان
می خواستم یه موضوعی رو توضیح بدم که سوءتفاهم پیش نیاد. تا حالا چند بار شده که شماها یه نوشته هایی رو از وبلاگهای دیگران برای من فرستادید که اینجا بنویسم. اولا که ممنونم ازتون که حواستون به اینجا هست . منتها بعضی وقتها این نوشته ها اینجا پست نمی شه. در بیشتر مواقع، علتش هم اینه که من هر وقت یه همچین نوشته ای دریافت می کنم، توی وبلاگ شخص مربوطه یه کامنت می زارم و ازش اجازه می گیرم برای گذاشتن نوشته اش اینجا. اگه جوابی نگیرم نوشته رو پست نمی کنم.
این کار شاید یه کم عجیب باشه. خودم هم هنوز نمی دونم کار لازمیه یا نه. علتی که این کارو می کنم اینه که چند بار پیش اومده از وبسایت هایی که نوشته های اینجا رو استفاده کردن ناراحت شدم. یعنی نوشته ها در یک فضایی استفاده شده که من باهاش موافق نبودم. برای همین دلم نمی خواد کاری رو که انتظار داشتم بقیه نکنن خودم بکنم.
خلاصه که ببخشید اگه شما یکی از افرادی هستید که وقت گذاشتید و لینک یه وبلاگ دیگه رو برای من فرستادید و من پستش نکردم.

دروغ چرا؟

2011-02-12T19:30:00.002-05:00

روی دویست تومنی که راننده تاکسی بهم داد ٍ درشت نوشته بود " دروغ چرا؟ "
یه دفعه کلی احساسای مختلف اومد سراغم...
نذر کردم منم هر روز روی ده تا اسکناس اینو بنویسم. خودکارش هم مهم نیست .خود جمله رنگشو فریاد می زنه

کمک به بچه‌هاي بي- سرپرست و بد سرپرست

2011-02-04T11:41:00.000-05:00

(این را هم در گودر گردی هایم پیدا کردم)

دوستان عزيزم سلام
ایمیلی به دست من رسیده دربارۀ معرفی موسسۀ «فروغ محبت». به نظرم خیلی جالب آمد. گفتم شما هم ببینید.
. اينها بچه‌هاي بي- سرپرست و بد سرپرست هستند. و "فروغ محبت" تنها مركز ايراني است كه خواهر- برادرها را از هم جدا نمي‌كند. و اينها با هم و در كنار هم زندگي مي‌كنند.
امسال هم اين بچه ها دست به كار جالبي زدند. مي‌خواهند در فرهنگ‌سراي ارسباران كنسرتی اجرا كنند!
در تاريخ 11-12- 13 اسفند در دو سانس اين برنامه اجرا خواهد شد. حدود 2000 بليط آماده فروش است كه از آخر بهمن عرضه می‌شود. قيمت اين بليط‌ها 12000 تومان است.
لازمه است كه بدانيد اين برنامه جزء معدود برنامه‌هايي است كه اجازه اجرا گرفته و مهم‌تر از آن اينكه اين بهترين راهي است كه بچه‌ها خودشان پول‌شان را مي‌گيرند (بی واسطه ترین راه)

اميدوارم با خريد حتي يك بليط بتونيم كمكي بكنيم.
لطفاً به دیگران هم خبر دهید
راستي اين هم آدرس سايتشان استhttp://www.foroughemohabbat.com// .
ممنون

مینی بوس سواری!

2011-02-01T13:35:00.003-05:00

سوار ميني بوس تجريش-ولنجك شدم. همه صندلي ها پر بود و من تنها كسي بودم كه ايستاده بود. من هم يه نگاه نااميدانه انداختم به پشت سرم و دستم رو گرفتم به ميله. يه پيرمردي حدود 70 ساله بود كه كاملا از طرز لباس پوشيدنش و بقچه اي كه دستش گرفته بود معلوم بود كه شهرستانيه. از جاش بلند شد و گفت شما بشينين!‌ من هاج و واج مونده بودم. باورم نمي شد. گفتم نه شما بشينين. گفت: نه خواهرم شما بشين. (من تقريبا سن نوه شو داشتم!) خلاصه انقد اصرار كرد كه نشستم. خودش به زور مي تونست روي پاش بايسته. ديدم صندلي كنار راننده خاليه. رفت اون جا نشست. من هم نشستم جاي اون كنار يه خانم پيري. همين كه نشستم خانومه گفت: ديدي چقد مهربون بود؟ چه غيرتي داشت؟ بعضيا اين طورين ديگه! ‌كلي با اون خانومه دوست شدم. تازه 2 دقيقه قبل از پياده شدنش فهميدم معلم اول دبستان مادرم بوده! مادرمو كامل يادش بود و حتي مي دونست بعداً با كي ازدواج كرده! شمارشو داد و گفت اگه باز با مادرت اومدين اينورا زنگ بزنين بيام ببينمش. دلم خيلي براش تنگ شده.

يه ميني بوس سواري با دو تا آدم خوب! يه دوستي مي گفت:« همه آدما خوبن. اين كه اينو بفهمي فقط به خودت ربط داره.» همه آدماي اون ميني بوس آدماي خوبي بودن. ولي من زود پياده شدم

نویسنده: نیلوفر

سر سفره ای بزرگ شدم که همیشه مهمان داشت

2011-01-30T19:12:00.004-05:00

از وبلاگ خاطرات سفر زندگی یک خبرنگار

گفتم: کار خیر

گفت: ماهیگیری یاد بدهیم. ماهی را یک بار نوش جان می کنند و بعد تمام می شود.

پرسیدم: باید پول خرج کرد؟

پاسخ داد: هر کسی به اندازه توانش قدرت این کار را دارد. گاهی با یک راهنمایی کوچک می توان راه رستگاری را پیش پای انسانها هموار کرد.

سوال کردم: ناراحت نیستی فرزند پسر نداری؟

جواب داد: خیلی خوشحالم که دختر دارم. دامادهای من پسران من هستند.

برای خیلی ها عدد 13 شگون ندارد. اما برای این مرد خیر و نیکوکار، عدد 13 بسیار شیرین و دلچسب است. عظیم جساس زاده یکی از خیرین مدرسه ساز کشور است. ساعاتی پس از آن که من با او به گفت و گو نشستم، همراه با 12 عضو دیگر خانواده اش که همان دامادها و دختران و نوه هایش باشند راهی خانه خدا شد.پیش از آنکه روانه فرودگاه بشود دوباره رسیدم و جواب گرفتم:

* از پدر و مادرتان بگویید.

** مادرم همیشه از حلال و حرام با ما حرف می زد. پدرم همیشه دوست داشت اگر یک لقمه نان درمی آورد؛ خانواده و رفقا از آن سفره بهره مند باشند. همیشه یک نفر غیر از اعضای خانواده ما سر سفره پدرمان حاضر بود.

* اثر کار خیر در زندگی شما؟

** بیش از آن اندازه که کسی بتواند فکرش را بکند از کار خیر بهره برده ام.

* گاهی یک توصیه در زندگی ماندگار می شود.

** یک بار همسرم به من گفت که هرگز پول زور و نادرست را به خانه ما نیاور.هر چه برای خود می خواهی برای خواهر و برادر و دیگر اعضای خانواده ات هم بخواه.

* و مهم ترین توصیه شما به فرزندانتان؟

** همیشه مهمان نواز باشند و مهمان را گرامی بدارند.

امروز جمعی از دانش آموزان در شهر دزفول در مدرسه ای تحصیل می کنند که این مرد نیکوکار پایه آن را بنیان نهاد.

درباره کامنت ها

2011-01-25T19:54:00.000-05:00

دوستان عزیز،
من سعی می کنم تا جایی که می شه تمام کامنت ها رو پست کنم. به شرطی که توهین و بدگویی مستقیم و واضح نداشته باشه. قاعدتا توی این انتخاب یه وقتهایی اشتباه می کنم. که پیشاپیش معذرت می خوام.

ایستگاه مترو

2011-01-24T18:43:00.000-05:00

از مترو پیاده شدم و روی صندلی ها نشستم تا مسافران از مترو خارج شوند و پله ها خلوت تر شود .
چرا که این ایستگاه تازه افتتاح شده بود و هنوز پله های برقی آن راه نیفتاده بود .
چند دقیقه بعد بلند شدم که بروم ، آقا و خانمی را دیدم که دست شان 5-6 تا کیسه برنج و 2-3 تا کیسه خوار و بار دیگه بود .
مشخص بود که از فروشگاه به خانه می روند .
بارشان خیلی زیاد بود و پله های مترو هم .
در همین هنگام ، مرد جوانی از پشت سرشان آمد و بی هیچ حرفی کیسه های برنج را از خانم گرفت ، تا کمک شان کند .
قبلن پله های این ایستگاه را شمرده ام . دقیقن 100 پله می شود .
آدم بخواهد خودش را این همه پله ببرد ، دیگر نفسی برایش نمی ماند
چه برسد به بالا بردن آن همه بار .
آن هم نه برای خود ، که برای دیگری.
کار ِ اون آقا خیلی زیبا بود .
من چون خودم توانایی کمک کردن به آن زن و مرد را نداشتم ، تا بالای پله ها همش آن مرد را دعا می کردم .

نویسنده: قطره باران

مسیح چشم‌پزشک

2011-01-24T07:51:00.001-05:00

کسی که بهم این چشم پزشک رو معرفی کرد گفت که خیلی آدم منصف و خوبیه، ولی فکر نمی‌کردم در این حد.

وقتی رفتم پیشش و مشکلم رو گفتم با دقت و حوصله گوش داد، بعد معاینه‌ام کرد و برام توضیح داد که نیاز به چه عمل جراحی‌ای داره و این عمل چقدر می‌تونه کمکم کنه. آخر هم بهم یکی از همکارهاش که توی اون عمل تجربه بیشتری داره رو معرفی کرد و برام یه معرفی نامه خطاب به همکارش نوشت. موقع بیرون اومدنم از اتاقش هم روی پرونده‌ای که برام درست کرده بود یه علامت زد و برام آرزوی سلامت و موفقیت کرد.

وقتی رفتم سراغ منشی دکتر تا هزینه ویزیت رو پرداخت کنم خانم منشی بهم لبخند زد و گفت آقای دکتر روی پرونده‌ت علامت زده که ویزیتت مجانی میشه. وقتی پرسیدم چرا بهم گفت احتمالاً نتونسته برات کار مفیدی بکنه و مشکلی که داشتی رو رفع کنه...

باورم نمی‌شد توی یه مطب تو بهترین و گرون‌ترین منطقه‌ی تهران بشه دکتری رو پیدا کرد که اینقدر انسان باشه. شاید تاثیر اسمش که "مسیح" بود باعث این همه مهربونیش شده بود. هرچی که بود مطمئناً یکی از آدم‌های خوب این شهر بود.

نویسنده: مریم بانو

مردم خوب زنجان

2011-01-23T21:56:00.002-05:00

من خواستم اینجا از همه پرسنل دانشگاه علوم پزشکی زنجان تشکر کنم که الفنی همه جوابامو می دادن، و خیلی کمکم کردن برای اینکه مدرکمو بگیرم.واقعا حرف ندارند. لازم نبود هی من از تهران پاشم برم اونجا. همینطور از مردم خوبشون که هیچ جا بهتر از زنجانیها من آدم ندیدم. تاکسیها می دیدن ما دانشجو هستیم کرایه نمی گرفتن، حتی دکترش ازمون ویزیت نمی گرفت می دید دانشجو هستیم. واقعا همشون حرف ندارن. تازه اونم با تیپ دختر تهرونی بودن ما و قر و فرمون. واقعا همه اشون رو دوست دارم و به نظرم بهترین مردم ایران زنجانیها هستن.

نویسنده: ف. ف

نان سنگک

2011-01-23T09:44:00.003-05:00

از وبلاگ I Love My Life

هوس نون سنگک کرده بودم، کسی هم نبود که بره برام بخره ، منم آخرین باری که سنگکی رفته بودم سالها پیش بود که دستمو با سنگ داغی که از نون جدا شده بود به شدت سوزونده بودم و اصلا دلِ خوشی از نون سنگک خریدن و نونوایی رفتن نداشتم
خلاصه با خودم کنار اومدم رفتم نونوایی

نونوایی خلوت بود، وقتی فروشنده نون های داغ رو با یک برگ روزنامه گذاشت جلوم ،شروع کردم آروم آروم با نوک انگشت سنگها رو جدا کردن همینطورکه مشغول بودم آقای جوونی هم اومد که نون بگیره تو دلم گفتم الان آقاهه غرمیزنه که خانم نون خریدی بیا این ور، ما هم نون بخریم کار وزندگی داریم! اما همون موقع که من داشتم این فکرها رو راجع بهش میکردم بهم گفت اجازه میدین خانم؟ و قبل از اینکه جوابی از من بشنوه، اومد جلو و نون ها رو یکی یکی برداشت و آروم انداخت روی میز آهنی سوراخ دار نونوایی و تقریبا همه سنگها از نون جدا شدن و افتادن بعد اون چند تا سنگ سمجی که هنوز به نون چسبیده بودن رو با دست جدا کرد و نون ها رو تا کرد و گذاشت لای روزنامه و دو دستی داد بهم: بفرمایین خانم
خاطره ی بد سوزوندن دستم تو نونوایی تبدیل شد به یه خاطره ی خوب و یه آدم خوب

راننده اتوبوس خط خراسان – انقلاب، این کرایه را با خدا معامله کرد

2011-01-23T09:41:00.001-05:00

(از وبلاگ خاطرات سفر زندگی یک خبرنگان)

یکی دو صندلی عقب تر ازمن نشسته بود.چند بار تلفن همراهش زنگ زد و او به طرف مقابلش یادآور شد که فردا باید برای عمل جراحی پیش فلان دکتر برود و بستری شود. هنوز در خیابان طالقانی بودیم که از من پرسید: چطوری می توانم به خیابان پیروزی بروم؟

نشانی جایی را که می خواست برود پرسیدم و بعد راهنمایی اش کردم در کدام ایستگاه پیاده شده و با کدام خط به محل مورد نظر برود. یکی دو بار تا رسیدن به ایستگاه مورد نظر دوباره سوال کرد و من هم گفتم نگران نباش. به محض رسیدن به آن ایستگاه به شما اطلاع می دهم.

به ایستگاه که رسید، تشکر کرد و به همراه خانواده اش از درب وسط اتوبوس پیاده شد. همانجا داخل ایستگاه ایستاد. لهجه اش نشان می داد که شهرستانی است و با تهران و اتوبوس های ریالی چندان آشنایی ندارد.تصور می کرد اتوبوس رایگان است.بنابر این با خیال راحت کنار ایستگاه بهنام خیابان مجاهدین اسلام ایستاد. احساس کردم راننده اتوبوس او را به همراه خانواده اش در آیینه دید، اما عکس العملی نشان نداد.می توانست روی رکاب ایستاده و فریاد بزند:” آقا، مجانی که نیست، بیا کرایه را بده” اما چشمش را به روی این کرایه بست و …

راننده اتوبوس خط خراسان – انقلاب، این کرایه را با خدا معامله کرد. من که تقریبا” مسافر ثابت این خط هستم، بارها چنین برخوردی را از رانندگان این مسیر دیده ام. خدا به همه ی نیکان و خیراندیشان، برکت عطا فرماید.

ویولن و آقای حراست

2011-01-22T21:40:00.002-05:00

رفته بودم مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات، ساختمون نیاوران. ویولن همراهم بود و چون نمی‌‌خواستم تمام روز با خودم این ور اون ور بکشمش، گفتم می‌‌سپرم به نگهبان در ورودی (که به میدون باز می‌‌شه) و می‌‌رم تو. البته الان که فکر می‌‌کنم می‌‌بینم فکر خیلی‌ عجیبی‌ بود! به هر حال تصمیم اون موقع‌ام این بود. سرباز دم در قبول کرد و ویولن رو برد داخل اتاقکی که درش هم همیشه باز بود. بعد از ۶-۷ ساعت برگشتم که ویولن رو بگیرم و برم. یادم نیست اون سربازه هنوز اونجا بود یا نه. نگاه که انداختم ویولنی توی اتاقک ندیدم. یه آقایی - که مسئول حراست می‌‌نمود و موقع اومدن هم ندیده بودمش- با یه حالت تعجب از "دیدن آدم خوش بی‌ خیال" اومد طرفم و گفت شما ویلنتون رو سپردید اینجا؟ بعد هم که جواب مثبت شنید، غرولند کنان رفت طرف ماشینش و در صندوق عقب رو باز کرد و ساز رو داد دستم و توصیه کرد دیگه چنین کاری نکنم و بیش از اینها مواظب باشم! ... نمی‌‌دونم آقاهه رو چقدر بابت این کارم اذیت کردم. امیدوارم هر جا هست موفق باشه که معنی‌ واقعی‌ حراست رو بهم فهموند!

نویسنده:سایه

مغازه دار و در ماشین

2011-01-21T17:00:00.000-05:00

ماشین رو پارک کردم و رفتم بلیط بخرم. عجله داشتم چون تلفنی بهم گفته بودن فقط یه بلیط باقی مونده. وقتی بعد از حدود یک ساعت برگشتم دیدم سویچ رو تو ماشین جا گذاشتم و در رو قفل کرده ام. باید می رفتم مهدکودک دنبال دخترم که از اونجا خیلی دور بود. خیلی نگران بودم. رفتم از مغازه لاستیک فروشی که همون نزدیکی بود کمک بگیرم. دیدم نشستن و با همکارشون ناهار می خورن. نمی تونستم زیاد صبر کنم تو دلم گفتم ۵-۶ هزار تومنی بهش میدم که جبران بشه. بعد مشکلم رو بهشون گفتم. یکیشون بر و بر نگاه می کرد اما اون یکی بدون مکث گفت: ماشینت چیه؟ و برای کمک اومد و در ماشینو برام باز کرد راحت نبود براش و مجبور شد بره از یه مغازه دیگه وسیله بیاره. اما تا در باز شد سریع رفت . حتی واینستاد که ازش تشکر کنم. دنبالش رفتن و صداش کردم که بهش پول بدم اما بهش برخورد و همین طور که دور می شد گفت نمی خوام. از اینکارم خجالت کشیدم . برگشتم و تو دلم دعاش کردم

نویسنده: ناشناس

آدمهای خوب شهر در نت!

2011-01-21T09:51:00.000-05:00

از اون آدمایی بودم که کار قبول میکرد بعد یاد میگرفت. پروژه کارورزی رو هم با اینکه هنوز درسای مربوط بهشو پاس نکرده بودم قبول کردم. برنامه نویسی با وی بی بود و ما هنوز پایگاه داده هم پاس نکرده بودیم. اون زمانا تازه آیدی کلوب ساخته بودم رفتم تو کلوب برنامه نویسیش سوالمو نوشتم یه نفر جواب داد بعد همینجوری هی ما به مشکل خوردیم هی ایشون جواب دادن. آخرش دیگه یه جاهایی کارمون گیر کرد و باید تحویل میدادیم بنده خدا کد میزد تست میکرد میفرستاد واسمون. یعنی وقت میذاشتا بی دریغ و بی منت. پروژه رو دادیم و نمره کامل گرفتیم و ایشون شدن یکی از دوستای خوبی که هنوزم وقتی کارمون گیر میکنه کم نمیذارن.
امیدوارم همیشه موفق باشن!

نویسنده: ناشناس

آدم‌های خوب شهر شیراز

2011-01-21T09:34:00.002-05:00

از وبلاگ صادق آنلاین
از موقعی که سوار تاکسی شدم، «ذکر گفتن» زیرلبش توجهم را جلب کرد، با مسافران به گرمی خداحافظی می‌کرد و آن‌ها را با الفاظ انرژی بخشی مثل «دست خدا» و «به سلامت» بدرقه می‌نمود.
مثل تمام مسیرهای چهار کورسه، پانصد تومانی را به راننده دادم و پیاده شدم، در حین رفتن صدای بوقش توجهم را جلب کرد ولی چون می‌دانستم کاری با من ندارد به راه خود ادامه دادم، دوباره که صدای بوق را شنیدم برگشتم نگاه کردم، دیدم به من اشاره می‌کند که برگردم، برگشتم طرف تاکسی، صد و پنجاه تومان بهم برگرداند و رفت!

*طبق تعرفه سازمان تاکسیرانی شیراز، کورس اول ۱۲۵ تومان، کورس دوم ۲۲۵ تومان، کورس سوم ۳۰۰ تومان و کورس چهارم ۳۵۰ تومان تعیین شده که این تعرفه به صورت خودمختار کورسی ۱۲۵ تومان یا ۱۵۰ تومان توسط رانندگان محاسبه و دریافت می‌شود یعنی چهار کورس می‌شود به عبارتی ۶۰۰ تومان!!

جایی به اسم شوش

2011-01-20T17:00:00.001-05:00

(از گودر گردی)

یک جایی توی تهران هست به اسم شوش . تو اینجا عتاد زیاده و فقر و کار کودکان بیداد می کنه

چند سالیه یه گروهی تو یه جایی به اسم خانه کودک شوش تصمیم گرفتن برن دنیا را یه کم عوض کنند

این بچه ها دلشون دریاست

کمک کنید با هر چی که می تونید

پول ، تدریس ، پوشاک غذا، حتی گروه موسیقی و تیاتر واسه جشن نوروزشون

kalaqsia@gmail.com

09127360443

میثم سعادت هستم

کمک کنید که اگه بشه رو کمکا حساب باز کرد شاید نوروز نود این بچه ها شیرین بشه

یک خانم

2011-01-20T16:59:00.001-05:00

تو مسیری که هر روز میام سر کار، یه آقایی یه کلاه سبز میذاره رو سرش (یعنی من سیدم) و تکدی میکنه. قبلا از یکی از رفقا که البته خیلی هم آدم دقیق و مطمئنی نیست شنیده بودم این آقا سید نیست و آدم شارلاتانیه. امروز سر راهم یه خانم محترم جلوی منو گرفته میگه داداش بی‌زحمت برو به این آقا بگو کلاه سبز رو از سرش برداره. من بهش گفتم ولی توجهی نمیکنه. شاید شما بگید گوش کرد. این کارش وهن پیامبر و امام‌هاس. گفتم خواهرم شاید واقعا نیازمند باشه پیر مرد. با کلی شور و حال داره منو مجاب میکنه که حتی اگه نیاز داشته باشه این کارش چنین نتیجه‌ای میده و از این‌جور صحبتا. شما برو تذکر بده منم اینجا وایسادم ببینم عکس‌العملش چیه. گفتم معذرت میخوام، من نمی‌تونم. خانمه با یه لبخند و نگاه مهربون که یه کم چاشنی ترحم داشت بنای بنیاد باورهام رو لرزوند. دوس داشتم تمام پول نقدی رو که همرام بود که اتفاقا امروز پول کمی هم نبود به پیرمرده بدم به جاش اون کلاه رو از سرش برداره؛ اما زبونم لال شده بود برای یه تذکر. دوس داشتم بگم آخه پدرجان حتی اگه به یه سری از ارزش‌ها اعتقاد نداری خوب لااقل برای شرافت انسانی، برای احترام به یه سری از آدما که این‌جور اتفاقا می‌سوزوندشون رعایت یه سری چیزها رو بکنید. خانمه رفت اون‌ور خیابون شاید منتظر یه آدم حسابی که انجام اون کار خوب روزی اون باشه. اینکه بعضی‌ها برای حفظ و پاس‌داشت یه سری از ارزش‌‌ها که علی‌الظاهر هیچ منفعت شخصی براشون نداره و کلی هم به درد سر میندازدشون اینقدر وقت صرف میکنن خیلی باشکوهه. باور کنید مناعت این خانم و نحوه رفتارش قابل وصف نیست. پاکی روحش و هرم دغدغه غیرکاسب‌کارانش هنوز داره میسوزوندم.

نویسنده: aem

خانم دکتر مهربون

2011-01-20T13:25:00.002-05:00

خانم دکتر مهربون در مانگاه یکی از خوابگاههای دانشجویی که صبح 5 شنبه(30/10/89) ساعت 1 صبح با اینکه از خواب بیدارت کردیم با خوشرویی منو معاینه کردی و وقتی یکی از داروها رو نداشتی ماشینتو دادی تا همرام بره از داروخونه بیرون بگیره.
می خاستم همون موقع بگم که دکتر مثل شما ندیده بودم.
میخاستم بگم مثل فرشته ها بودی.
جلوت روم نشد.اینجا برات می نویسم،شاید به دستت رسید.
خدا بهت سلامتی بده و همیشه سربلند باشی و موفق.

نویسنده: میر حامد

مدیر گروه ما

2011-01-20T09:00:00.002-05:00

من تا الان هر چی شنیدم از دانشجوهای دیگه دانشگاه آزاد ، این بوده که یه مدیر گروه بداخلاق دارن یا یه مدیرگروهی که اصلن دانشگاه نمیاد یا این که بچه ها رو نمی شناسه . اما مدیر گروه ما اصلن این طوری نیست . مدیرگروه ما ، موقع حذف و اضافه ها ، عصبانی می شه و مثلن می خواد از خودش قاطعیت نشون بده ، ولی در نهایت هر کدوم از بچه ها هر واحدی بخواد ، در حد توانش کمک می کنه که اون واحدو بگیرن . یکی از بچه ها می گفت که دو تا درس سخت رو با هم گرفته بوده و از اون جایی که دانشجوی خوبی بوده ، مدیرگروهمون ، زنگ می زنه به خونه شون ! و می گه بهتره یکی از درسا رو حذف کنه و ترم بعد بگیره . یا این که یه درسی رو به یکی از بچه ها ،با یه درس دیگه نداد . یکی دیگه از دانشجوها اون قدر گیر داد که ، استاد به اون هر دوتا درس رو با هم داد ، اما به اون یکی که واحدها رو با هم نداده بود ، زنگ زد و گفت اگر می خواد ، می تونه بیاد و درسی رو که می خواد ، برداره .
راستش این روزا این چیزا تو دانشگاه آزاد که همه فکر پولن ، کمتر به چشم می خوره .

نویسنده: صهبا

پیرمرد خوشرویی که راننده اتوبوس بود

2011-01-19T18:03:00.003-05:00

من هم تجربه ی مشابهی داشتم اما نه با پیرمرد اتوبوس سوار . بلکه با پیرمرد خوشرویی که راننده اتوبوس بود و در آن هیاهو و عصبیت آدم ها که هر کدام آویزان میشدند از گوشه ی میله ، بلند و با خنده می گفت : پاشم بشینی همشهری ؟ آنوقت بود که لبخند به لب همه می آمد از این گفته ی راننده ی مهربان و خونگرم و خستگی از تنمان در می آمد .

نویسنده: پیرفرزانه